Η κ. ΡΕΠΟΥΣΗ ΟΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ… ΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΣΗΡΙΑΛ

Στις 15 Μαρτίου 1921, λίγα χρόνια μετά την μεγάλη σφαγή - γενοκτονία των Αρμενίων, λίγο πριν από το μεσημέρι, ο Αρμένιος πατριώτης Soghomon Tehlirian ύστερα από συστηματική παρακολούθηση δέκα ημερών, έκρινε πως έφτασε η κατάλληλη στιγμή να εκτελέσει το σχέδιο του. Στην οδό Χίντεμπουργκ, σε ένα προάστιο του Βερολίνου, κάνει ανύποπτος την συνηθισμένη του βόλτα ντυμένος ευρωπαϊκά και ακολουθούμενος σε απόσταση μερικών μέτρων, κατά τα μουσουλμανικά έθιμα, από την σύζυγο του, ο οργανωτής του φρικιαστικότερου εγκλήματος στην ιστορία, της εξόντωσης των 1.500.000 Αρμενίων, ο άλλοτε υπουργός Εσωτερικών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ο Talat Pascha . Ο Τεχλιριάν ξεκίνησε από το απέναντι πεζοδρόμιο, διασταυρώνεται με τον Ταλαάτ, τον προσπερνάει και επιβραδύνει το βήμα του. Ξαφνικά γυρίζει πίσω και τον κοιτάζει κατάματα. Το βλέμμα του ήταν ο πόνος μιας ολόκληρης γενιάς. Ο Τεχλιριάν ήταν ήσυχος και η συνείδηση του ήταν ήρεμη. Ο Ταλαάτ έδειξε πως κατάλαβε κάτι, τα βλέφαρα του, όπως διηγήθηκε αργότερα ο εκτελεστής του, τρεμόπαιξαν. Θέλησε να λοξοδρομήσει για να αποφύγει τον άγνωστο διαβάτη, αλλά δεν πρόλαβε. Ο Τεχλιριάν έβγαλε το περίστροφο του και με μια αστραπιαία κίνηση το σήκωσε στο ύψος του κεφαλιού του γιγαντόσωμου Ταλαάτ. Μια σφαίρα ήταν αρκετή. Ο Ταλαάτ βρέθηκε ξαπλωμένος καταγής. Η γυναίκα του έπεσε λιπόθυμη ενώ ο κόσμος ξεπετάχτηκε στα μπαλκόνια και από τα παράθυρα φωνάζοντας, «πιάστε τον πιάστε τον». Ο Τεχλιριάν έτρεξε να εξαφανιστεί αλλά κάποιος που έρχονταν από την αντίθετη κατεύθυνση κατάφερε να τον συλλάβει. Στην δίκη που έγινε και η οποία συγκέντρωσε το παγκόσμιο ενδιαφέρον, ο Τεχλιριάν απολογούμενος απέρριψε την κατηγορία που του αποδίδονταν με την φράση : «Σκότωσα, μα δεν είμαι δολοφόνος». Το δικαστήριο, μετά από μια δραματική δίκη τον αθώωσε. Η απόφαση αυτή έγινε δεκτή με ανακούφιση από την διεθνή κοινή γνώμη και θεωρήθηκε σαν μια πρώτη δικαίωση στο ανοσιούργημα της αρμένικης γενοκτονίας του 1915-16. 

Αλήθεια τι κρίμα που ο Τεχλιριάν δεν πρόλαβε να γνωρίσει την κυρία Ρεπούση και τους τουρκολάγνους Nεοέλληνες. Σίγουρα θα είχε αποφευχθεί όλη αυτή η βία και ο Ταλαάτ θα απαλλάσσονταν πανηγυρικά από τις «ιστορικές συκοφαντίες» περί δήθεν γενοκτονιών καθώς σύμφωνα με όλους αυτούς, οι χριστιανοί περνούσαν «ζωή και κότα»   και αναπτυσσόταν συνεχώς μέσα στην «στοργική» Οθωμανική αυτοκρατορία που τους προστάτευε με  «μητρικό τρόπο» σαν τα «αγαπημένα» της παιδιά.

Η εμφάνιση της κυρίας Ρεπούση σαν υποψήφια βουλευτής και μάλιστα αριστερού πολιτικού νεόκοπου σχήματος, αφού στην αρχή με εξέπληξε, στη συνέχεια ξεσήκωσε μέσα μου όλες τις ενστάσεις που είχαν αναδυθεί όταν η κυρία αυτή περιέγραψε την σφαγή της Σμύρνης σαν τον γνωστό "συνωστισμό". Και αυτό όχι μόνο γιατί πρόσβαλε βάναυσα την μνήμη των προγόνων μου και ιδιαίτερα του παππού μου που μετά την σφαγή της οικογένειας του και τον διασκορπισμό όλων των διασωθέντων συγγενών στα τέσσερα σημεία του οριζόντια κατάφερε με χίλια βάσανα και περιπέτειες να καταφύγει στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια στην τουρκοκρατούμενη τότε Θεσσαλονίκη. Υπάρχει  όμως και ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο  στην όλη αυτή ιστορία, (η παραΐστορία). Φαίνεται πως η κυρία αυτή είναι θαυμαστής της τουρκικής τηλεόρασης και των ειδικά σχεδιασμένων τουρκικών σήριαλ τα οποία αναδείξαν την «ιστορική αντικειμενικότητα» της ιδίας και των οπαδών της. Η κυρία αυτή λοιπόν στο περίφημο βιβλίο της ιστορίας της δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να περιγράψει πιστά τις σκηνές του παρακάτω τουρκικού τηλεοπτικού σήριαλ που έκανε θραύση στην τουρκική τηλεθέαση και αναφέρεται σε εκείνη την τραγική εποχή.

Η  καταπληκτική λοιπόν τηλεοπτική σειρά, στην οποία αναφέρομαι είναι το, «Kırık Kanatlar», ή «Σπασμένα Φτερά»,  η οποία προβλήθηκε στο ίδιο δηλαδή τουρκικό κανάλι, (το KanalD), που παρήγαγε και το περίφημο και πασίγνωστο σε μας σήριαλ, «Τα σύνορα της Αγάπης».  Μια χαρακτηριστική σκηνή αυτής της σειράς που φαίνεται πως γοήτευσε την κ Ρεπούση και τους «συν αυτής», ξετυλίγεται  σε μια προκυμαία της Ιωνίας κοντά στην Σμύρνη, μετά την ήττα των Ελλήνων και ενώ έχει υπογραφεί, παρά τις…έντονες διαμαρτυρίες των Τούρκων κατοίκων της περιοχής, η ανταλλαγή των πληθυσμών. Οι Ρωμιοί κάτοικοι αναγκάζονται να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Η χαρακτηριστική σκηνή είναι στην προκυμαία, όπου έχουν αρχίσει να συγκεντρώνονται οι πρόσφυγες παρέα με… τους θρήνους των Τούρκων συγκατοίκων τους   που κλαίνε οι «καημένοι» γιατί… θα φύγουν οι αγαπημένοι τους Ρωμιοί,. Το εκπληκτικό όμως δεν είναι  σε αυτό το σημείο αλλά στο ότι ο τουρκικός στρατός, όχι μόνο συνοδεύει και κουβαλά με μεγάλη ευγένεια τα υπάρχοντα των προσφύγων, μην τυχόν και κουραστούν, αλλά… έχει στήσει και ένα μεγάλο πάγκο στην προκυμαία όπου τους προσφέρει… τρόφιμα, (catering της εποχής), ποτά και ότι άλλο που θα τους κάνει ευχάριστο το ταξίδι της προσφυγιάς.  Μάλιστα κάποιοι Τούρκοι στρατιώτες…  κλαίνε γιατί θα χάσουν τον φίλο τους, κάποιο Νίκο και κάποιο Κώστα. Ένας Λοχαγός είναι  απαρηγόρητος για κάποια Μαρία, που τον χαιρετά με εμφανή την στενοχώρια γιατί φεύγει στην προσφυγιά !!! (καημένε Τούρκε χάνεις την Ρωμιά σου ετέρα σου. Αχ άτιμε Κεμάλ τις μας έκανες!!) Σε λίγο τα πλοία που θα τους παραλάβουν φτάνουν και αφού οι Τούρκοι φαντάροι φορτώσουν τα υπάρχοντα τους, τότε βγάζουν τα μαντήλια. Από την μια ο τουρκικός στρατός του Κεμάλ που… κλαίει απαρηγόρητος γιατί φεύγουν οι Ρωμιοί πρόσφυγες και από την άλλη οι Ρωμιοί κλαίνε και αυτοί  καθώς ανεμίζουν τα μαντήλια του αποχαιρετισμού. Κάπως έτσι έγινε… η Μικρασιατική καταστροφή και άρχισε η μεγάλη ελληνική προσφυγιά, για το περίφημο αυτό τουρκικό σήριαλ. Χαρακτηριστική είναι και μια άλλη σκηνή, που δείχνει πως οι Τούρκοι, το 1922 πάλι, καταφέρνουν να κάψουν ένα ελληνικό στρατόπεδο με… αναπτήρες σύγχρονης εποχής. Φαίνεται πως οι Τούρκοι ξέρουν να ξαναγράφουν την ιστορία μέσω τηλεοπτικών επιτυχιών, που έχουν ρεκόρ τηλεθέασης στην χώρα τους. Αυτά λοιπόν προβάλλονται στην Τουρκία και ίσως σύντομα να τα δούμε και στα ελληνικά κανάλια  άλλωστε η αρχή έγινε προς δόξα της κ Ρεπούση και των οπαδών της.

Αλλά ας είμαστε λίγο σοβαροί. Το λιγότερο που θα έλεγα  είναι μεγάλη ντροπή και προσβολή στην μνήμη όλων των θυμάτων των γενοκτονίας των χριστιανών της Ανατολής, η ανάδειξη αυτής της κυρίας σαν υποψήφια βουλευτής προς «ανταμοιβή» των πολύτιμων υπηρεσιών της. Ντροπή σας κ Κουβέλη. Αν δεν σέβεστε τις μαρτυρίες των προγόνων μας, τουλάχιστον έλπιζα ότι θα έχετε στοιχειώδεις γνώσεις της ιστορίας.  Αν πάλι δεν μπορείτε να διαβάσετε ξένη (κυρίως γαλλική και αγγλική) βιβλιογραφία,  τότε σας προτείνω στα ελληνικά τα σχετικά συγκράματα-μαρτυρίες  όπως : «Η Σμύρνη στις Φλόγες», της Μαρτζορί Χαουτζπιάν,  «Η κατάρα της Ασίας», του Goerge Horton, «Αρμενία 1915», του Jean Marie Carzou  και το βιβλίο του   Χάρη Τσιρκινίδη, «Επιτέλους τους Ξεριζώσαμε», από προσωπική ρήση του Κεμάλ Ατατούρκ στις 13 Αυγούστου του 1923. Ίσως έτσι καταλάβετε μερικά αυτονόητα, αλλά, ιερά και όσια.

Νίκος Χειλαδάκης

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας- Τουρκολόγος.

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ, Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ

«Σώσον, Μπένυ (Βενιζέλος), τον λαόν σου και ευλόγησον την χρεοκοπίαν μας, νίκας τοις τραπεζίταις κατά Ελλήνων δωρούμενος και το σον φυλάττων, δια του Ευρού σου, πολίτευμα».

Είναι γνωστό πως τον τελευταίο καιρό η αξιοπρέπεια του Έλληνα και της Ελλάδας έχει δεχτεί υβριστικά πλήγματα που έχουν θίξει όλες τις ιστορικές αξίες και παραδόσεις του ελληνισμού. Η πλειοψηφία δε αυτών των προκλήσεων προέρχονται από γερμανικής πλευράς, βάζοντας σε σοβαρό σκεπτικισμό όσους υποστήριζαν πάντα ότι η θέση της Ελλάδας είναι στην Δύση και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δεν ξέρω πόσοι γνωρίζουν καλά την γερμανική ψυχολογία και το κυριότερο πόσοι έχουν ζήσει στην χώρα αυτή, αλλά δεν θα έπρεπε καθόλου να μας ξενίζει αυτή η προσβλητική συμπεριφορά αν γνωρίζαμε κάποια βασικά πράγματα για την σύγχρονη Γερμανία καθώς και για την νέα Ευρωπαϊκή Ένωση που σίγουρα δεν έχει καμία σχέση με τις προσδοκίες όλων όσων πίστεψαν στο ευρωπαϊκό όραμα. Πράγματι όλα αυτά ήταν αναμενόμενα για όσους έχουν γνωρίσει από κοντά την γερμανική  και γενικότερα την σύγχρονη ευρωπαϊκή ψυχοσύνθεση. Κατ’ αρχή δεν πρέπει να αγνοούμε βασικά πράγματα όπως ότι η διαμόρφωση της Ευρώπης άρχισε ουσιαστικά με τον Κάρολο τον Μέγα, τον μεγάλο ήρωα της γερμανικής ιστορίας και τον άνθρωπο που διέστρεψε για πρώτη φορά τόσο βάναυσα τα χριστιανικά δόγματα. Ο σχολαστικισμός, ο διαφωτισμός και ο πολυδιαφημιζόμενος εκσυγχρονισμός, που κατέρριψε κάθε ορθόδοξη θρησκευτικότητα στο όνομα της «προόδου», της «ελευθερίας» και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», έφερε το τεράστιο σύγχρονο ψυχολογικό αδιέξοδο που συχνά καταφεύγει στην λατρεία των ψυχολογικών ναρκωτικών, στους αλλεπάλληλους περιφερειακούς πολέμους, (για όσους γνωρίζουν την γερμανική ψυχοσύνθεση δεν τους ξενίζει καθόλου ότι η χώρα αυτή αιματοκύλισε για δυο φορές την ανθρωπότητα ), προς κατανάλωση των πολεμικών υλικών και τον πολιτισμό του χρηματιστηριακού χάους. Είναι χαρακτηριστικό το δόγμα του ΔΝΤ για τις χώρες που έρχεται να «σώσει» : «No people no problem».

Η σύγχρονη Γερμανία του εικοστού πρώτου αιώνα, (η χώρα που έρχεται πρώτη στην πορνογραφική βιομηχανία), είναι η αποθέωση  της αθεΐας, η αποθέωση ενός ανθρώπινου μηχανιστικού μοντέλου χωρίς αισθήματα, χωρίς καμία ευαισθησία, χωρίς καμία αίσθηση ανθρωπιάς, προτάσσοντας μόνο το οικονομικό συμφέρον σαν την συνταγή της απόλυτης επιτυχίας. Είναι χαρακτηριστικό πως αν κάποιος σήμερα κάνει ένα συνηθισμένο ζάπινγκ στα μεγάλα γερμανικά κανάλια σε ώρες μεγάλης τηλεθέασης, θα καταλάβει και το δικό μας μιμητικό πολιτιστικό κατάντημα. Τηλεπαρουσιάστριες που λες και έχουν βγει όλες από ένα και μοναδικό καλούπι της «καλαίσθητης λεπτής κολώνας», εκπομπές που αποθεώνουν το ξεχείλωμα της ανθρωπινής υπόστασης και την αποθέωση της γαστριμαργικής βιομηχανίας, μια πλημμυρίδα εκπόρνευσης των πάντων και της οικογένειας που έχει τελείως και με τον νόμο διαλυθεί, είναι μερικά από τα πιο γνώριμα χαρακτηριστικά. Μια αρρωστημένη αίσθηση του καθήκοντος που μπορεί να οδηγήσει στα μεγαλύτερα και πιο στυγνά εγκλήματα τα οποία θα αξιολογηθούν σαν… προγράμματα επιτυχίας και… ανάπτυξης. Πίσω δε από όλα αυτά έρχονται και τα ψυχολογικά απωθημένα, (που τόσο ωραία είχε αναλύσει κάποτε ο γερμανόφωνος Καρλ Γιούγκ), της λατρείας του Αχώρ, δηλαδή  του γερμανικού δαίμονα που πρέπει να  είναι ο επικυρίαρχος σε όλους τους «κατώτερους» λαούς οι οποίοι θα πρέπει να τον υπηρετούν.

Ακόμα και το παγκoσμιοποιητικό μοντέλο που λανσάρει την ανάμειξη πολλών πολιτιστικών παραδόσεων όχι όμως στις χώρες από όπου ξεχύνονται με οργανωμένα κυκλώματα οι λαθρομετανάστες, αλλά στις χώρες που έχουν ακόμα μια κάποια ενιαία εθνοθρησκευτική σύσταση, είναι  άλλο ένα όπλο για την διάβρωση όσων θα μπορούσαν να προτάξουν κάποια αντίσταση σε όλα αυτά τα σχέδια της νεογερμανικής νεοταξικής ελίτ. Δεν υπήρχε ανάγκη πλέον να επιβληθούν δια του πολέμου. Την ίδια δουλειά την έκανε πολύ καλύτερα η εκ των έσω υπονόμευση. Το περίεργο δε, δεν είναι ότι όλα αυτά ισχύουν στην σύγχρονη γερμανική πραγματικότητα, αλλά το ότι και άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί ή τα ακολουθούν σαν υποχείρια και δορυφορικά υποκατάστατα, είτε τυφλωμένοι από την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούν να είναι συνεταίροι σε τέτοιου είδους επικυριαρχία.

Όσον αφορά την χώρα μας, ήταν αυτή που θα έπρεπε να αποτελέσει το «φωτεινό παράδειγμα» της επιβολής της νεογερμανικής επικυριαρχίας που θα άρχιζε από την οικονομική υποδούλωση για να προχωρήσει στην εθνική υποδούλωση και στη συνέχεια και στην ψυχολογική εξόντωση κάθε κατάλοιπου του πολύ ενοχλητικού ορθόδοξου ελληνικού ψυχολογικού υποστρώματος. Για να γίνει όμως η Ελλάδα το «φωτεινό παράδειγμα» θα έπρεπε να υπάρξει και μια  προδοτική πολιτική ελληνική ηγεσία. Αυτή θα υπηρετούσε πιστά  όλες αυτές τις «πολιτιστικές αξίες» του νεογερμανισμού, που είναι η συνεπής συνέχεια της Γερμανίας του Καρόλου του Μέγα, του Φρειδερίκου της Πρωσίας, του Βίσμαρκ και του Χίτλερ. Και θα ήταν έτοιμη να παραδώσει τον ελληνικό λαό σαν ολοκαύτωμα στις γερμανικές επιδιώξεις.

Όλα αυτά ίσως για πολλούς θεωρηθούν ακραία και ίσως ρατσιστικά. Σε όλους αυτούς θα τους πρότεινα να παρακολουθήσουν κάποιες χαρακτηριστικές συνεδριάσεις της γερμανικής βουλής όπου ακουστήκαν με ένα πρωτόγνωρο μίσος τόσο προσβλητικά λόγια για την Ελλάδα και του Έλληνες, όσα δεν είχαν ακουστεί σε όλη την σύγχρονη ιστορία του ελληνισμού. Παίρνοντας σαν παράδειγμα την ελληνική προδοτική πολιτική ηγεσία, που στην ουσία την χρησιμοποιούν για να επιτύχουν τους στόχους τους, δημιούργησαν στην γερμανική κοινή γνώμη  την αντίληψη ότι οι Έλληνες είναι οι Εβραίοι της σύγχρονης Ευρώπης και ότι θα πρέπει να εφαρμοστεί κατά της χώρας μας η ίδια τακτική αφανισμού, σε άλλη βέβαια διάσταση.

Όσο παράδοξο και αν ακούγεται αυτό, ξαναζούμε την εποχή των παραμονών της κατάρρευσης της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, (για τους ευρωλιγούρηδες το Βυζάντιο), καθώς επιδιώκετε η μετατροπή της Ελλάδας σε Ελλαδιστάν. Και τότε κάποιοι στην Δύση ήθελαν να μας σώσουν για να μας εξαφανίσουν. Το ίδιο γίνετε και τώρα. Δηλαδή σωτηρία μέσω του αφανισμού των Ελλήνων και της Ελλάδας. Και τότε μια προδοτική ομάδα οδήγησε την αυτοκρατορία στον αφανισμό και στη οθωμανική κατοχή. Και τώρα μια προδοτική ομάδα οδηγεί τον ελληνικό λαό στον γκρεμό.

Όλα αυτά όμως  με  μια μικρή διαφορά. Σήμερα οι αντιφάσεις των κατακτητών είναι πολύ μεγαλύτερες από την εποχή της πτώσης της Κωνσταντινούπολης και οι «λύκοι», ένεκα της άμετρης τους απληστίας, έφτασαν στο σημείο να είναι έτοιμοι να κατασπαράξει ο ένας τις σάρκες του άλλου. Γι’ αυτό και τρέχουν και δεν προλαβαίνουν να σώσουν αυτά που οι ίδιοι δημιούργησαν. Άλλωστε η επανάληψη στην ιστορία των κατακτητών, στην πραγματικότητα δεν είναι φάρσα, αλλά μια ασύλληπτη τραγωδία.

Νίκος Χειλαδάκης

Δημοσιογράφος Συγγραφέας Τουρκολόγος

ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΦΙΛΩΝΤΑΣ ΑΛΛΑ Η ΝΕΜΕΣΙΣ ΕΓΓΥΣ

Στην μακρά ιστορία του ελληνισμού η προδοσία ήταν ένα μάλλον συνηθισμένο φαινόμενο και  χαρακτήρισε πολλές κρίσιμες στιγμές της όλης πορείας του. Ήταν όμως ευδιάκριτη και ορατή.  Τις τελευταίες δεκαετίες όμως το «δηλητήριο» της προδοσίας είχε καταφέρει συχνά να εμφανίζεται σαν το «μέλι της  ευτυχίας», μιας  επίπλαστης ευτυχίας που οδήγησε τον λαό και την χώρα  στην σημερινό προθανάτιο  ρόγχο.

Το σχέδιο που είχε καταστρωθεί εδώ και αρκετά χρόνια, σχεδόν από την μετάβαση στην μεταχουντική εποχή, προέβλεπε τα εξής στάδια : α) Τον σταδιακό αποπροσανατολισμό του ελληνικού λαού. Αυτό έγινε με λαοπλάνα πολιτικά κόμματα που ξεσήκωναν ρίγη ενθουσιασμού αλλά που στην ουσία η αποστολή τους ήταν να εξουδετερώσουν κάθε υγιής προοπτική ανάπτυξης της χώρας. Θυελλώδης προεκλογικές συγκεντρώσεις με πλατείες γεμάτες με πολύχρωμα κομματικά λάβαρα και με ηχηρά εμβατήρια, πλάνεψαν ένα ολόκληρο κόσμο που πίστεψε στις ψευδαισθήσεις  και έσκαβε τον ίδιο του τον λάκκο. Ένας ολόκληρος λαός πίστεψε σε  μια τραγική αυταπάτη  που θα γκρέμιζε κάθε θεμέλιο   της ίδιας του της κοινωνίας. Το δεύτερο στάδιο ήταν, β) Η ανάπτυξη της  «λατρείας της κατανάλωσης»  ενός λαού που πάντα διακρίνονταν από την μεγάλη του φιλοπονία. Αυτό έγινε με πολλά μέσα, αλλά εδώ κυρίαρχο ρόλο έπαιξαν οι τράπεζες που άνοιξαν τις θυρίδες και μοίραζαν λεφτά για κατανάλωση σχεδόν παρακαλώντας τον κόσμιο να έρθει να τα παραλάβει.  Στο τέλος όλοι ήταν χρεωμένοι και εξαρτημένοι σαν το ποντικό που είχε πιαστεί στην φάκα, θέλοντας να καταπιεί το λαχταριστό τυρί. Υπάρχει όμως και ένα  τρίτο στάδιο, γ) Αυτό είναι και το πιο ενδιαφέρον και είναι η αποθρησκευτικοποίηση του ορθόδοξου ελληνικού λαού γιατί ένα ορθόδοξο φρόνημα φάνταζε μεγάλο εμπόδιο στην υλοποίηση των σχεδίων της προδοσίας. Αυτή η αποθρησκευτικοποίηση (και σε αυτό δυστυχώς βοήθησαν και πολλοί ιεράρχες), έγινε με κύρια όπλα τον λεγόμενο «εκδημοκρατισμό» και εκσυγχρονισμό. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η λαίλαπα της λαθρομετανάστευσης, κυρίως μουσουλμανικής προέλευσης, στην οποία θα έπρεπε να της εξασφαλίσουμε τα «δημοκρατικά της δικαιώματα». Η υποτιθεμένη καταπίεση της ελευθερίας της συνείδησης από την Ορθοδοξία, (λες και η ορθοδοξία είναι καταπιεστική θρησκεία και επιβάλεται δια της βίας όπως το Ισλάμ και παλαιοτέρα ο καθολικισμός), και η απάλειψη της Ορθοδοξίας από τις ταυτότητες, είναι μερικά μόνο από τα δείγματα αυτής της πολύ προσεκτικής και πονηρής εκστρατείας.  Στην υλοποίηση όλων αυτών υπήρξε και ένας άλλος παράγοντας που έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Αυτός ήταν τα περίφημα ΜΜΕ που κινήθηκαν βάσει αυτού του σχεδίου και μια δημοσιογραφική καλοπληρωμένη ελίτ που καλλιέργησε συστηματικά την «νοοτροπία της σαχλαμάρας» δημιουργώντας τον «πολίτη του καναπέ», για να εξουδετερώσει κάθε ίχνος λανθάνουσας αντίστασης έναντι όλης αυτής την λαίλαπας.

Και ερχόμαστε στο τραγικό σήμερα. Αφού περάσαμε όλα αυτά τα στάδια τώρα η προδοσία έπρεπε να επιτελέσει και το τελικό της έργο, δηλαδή να υποτάξει  για πολλές δεκαετίες αυτό το έθνος, έτσι ώστε να είναι αλυσοδεμένο και έτσι να παραδώσει ανενόχλητα κάθε εθνικό πλούτο σε διάφορες εταιρείες που θα αντικαταστήσουν τον κρατικό φορέα.  Οι εφιάλτες πράγματι μας δηλητηρίασαν προσφέροντας μας την πολυπόθητη «σωτήρια», δηλαδή «φιλώντας» μας.

Αλλά αυτό δεν είναι το τέλος. Γιατί στο τέλος όλοι οι εφιάλτες καταδικάστηκαν στην ιστορία σαν εφιάλτες. Γιατί την προδοσία πολλοί λάτρεψαν, αλλά τους προδότες κανείς. Γιατί τα αδιέξοδα τιμωρούν με τον χειρότερο τρόπο τους δημιουργούς τους. Είτε το θέλουν είτε όχι, «η Νέμεσις εγγύς».

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

ΕΝΩ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΟΡΥΦΩΝΕΤΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ «ΘΥΕΛΛΑ» ΑΠΟ ΑΝΑΤΟΛΑΣ

Τον τελευταίο καιρό και ενώ η επίσημη Τουρκία έχει στραμμένη την προσοχή της στα ανατολικά σύνορα, παρατηρείται μια αυξημένη κινητικότητα στην δυτική πλευρά με την επάνδρωση της Στρατιάς του Αιγαίου με νέα σύγχρονα αποβατικά σκάφη, ενώ στην περιοχή του Έβρου οι στρατιωτικές δυνάμεις εφοδιάζονται με καινούργια αμφίβια μέσα  διέλευσης του  πόταμου  και ταχείας διεκπεραίωσης στην δυτική πλευρά. Στην δυτική Θράκη καραδοκεί η τουρκογενής μειονότητα  που τα τελευταία χρόνια έχει οργανωθεί κατάλληλα για να στηρίξει σαν μια νέα πέμπτη φάλαγγα  μια πιθανή τουρκική εισβολή. Αλλά το πιο επικίνδυνο σημείο σε όλα αυτά, είναι η αυξανομένη τουρκική προκλητικότητα στην ευρύτερη περιοχή της Κύπρου, μην αποκλείοντας ακόμα και θερμό επεισόδιο, ενώ το αδιέξοδο στο Κυπριακό φαίνεται ανυπέρβλητο εξ αίτιας της τουρκικής αδιαλλαξίας.

Η παρακολούθηση όλων αυτών των εξελίξεων στην γειτονική χώρα δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα καθώς απαιτείται προσοχή και κυρίως βαθειά γνώση των τουρκικών πραγμάτων. Πολλοί ίσως γελάσουν με τα όσα θα παρουσιάσουμε παρακάτω, αλλά είτε το θέλουμε είτε όχι, αυτή είναι η πραγματικότητα και οι εθελοτυφλούντες πάντα είναι οι χαμένοι. Στην μακραίωνη ιστορία της η Ελλάδα πλήρωσε στο παρελθόν πολύ ακριβά τους προδότες και την προδοσία, αυτή την φορά όμως θα είναι η τελευταία και αν δεν αντιδράσουμε έστω την ύστατη στιγμή, τότε το τέλος αυτού του έθνους θα αιωρείται σαν ένα από τα   πιο τραγικά γεγονότα  της παγκόσμιας ιστορίας.

Γεγονός είναι πως η Τουρκία τα τελευταία χρόνια έχει αυξήσει στο κατακόρυφο τις ενεργειακές της ανάγκες ενώ η πολιτική της ενεργειακής αυτάρκειας αποτελεί βασικό κεφάλαιο των Ερντογάν και του αδίστακτου  νεοοθωμανιστή, Νταβούτογλου. Όμως η   άμεση ενεργειακή  αυτονόμηση της Τουρκίας, όπως εκτιμούν στην Άγκυρα, περνά από  τα μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου που βρίσκονται στο Αιγαίο και παραμένουν ανεκμετάλλευτα. Η  άποψη που έχει επικρατήσει στην  τουρκική πρωτεύουσα  είναι ότι δεν μπορεί άλλο η Τουρκία να περιμένει να συμφωνήσει η Ελλάδα στην συνεκμετάλλευση των τεραστίων ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο και για τον λόγο αυτό η ΤΡΑΟ, «Τουρκική Κρατική Ανώνυμη Εταιρεία Πετρελαίου», έχει εντολές να προχωρήσει μονομερώς, παρά του ότι με αυτόν τον τρόπο παραβιάζονται προκλητικά οι συμφωνίες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για την αποχή μονομερών κινήσεων που είναι δυνατόν να προκαλέσουν την ευαίσθητη ισορροπία στο Αιγαίο μεταξύ των δυο χωρών.

Η τουρκική εφημερίδα, Γιενή Σαφάκ, (φιλοκυβερνητική), στις 4/6/2009, δημοσίευσε την αποκαλυπτική έκθεση της ΤPAO, σύμφωνα με τη οποία ήδη η Τουρκία έχει  σχεδιάσει δυο πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου στο Αιγαίο, η μια ανατολικά της Σαμοθράκης και η άλλη στην περιοχή μεταξύ Χίου, Σάμου και τουρκικών ακτών. Όπως ανέφερε η τουρκική εφημερίδα, η ΤPAO έχει ήδη κάνει εκτενείς μελέτες για διάφορες περιοχές του Αιγαίου  όπου έχουν διαπιστωθεί   μεγάλες ποσότητες πετρελαϊκών κοιτασμάτων. Παράλληλα, εκτός από την περιοχή του Αιγαίου, η ΤPAO έχει ήδη  σχεδιάσει άλλες 4 πλατφόρμες εξόρυξης πετρελαίου  στην ανατολική Μεσόγειο  πέριξ του θαλάσσιου χώρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και σε άλλες τρεις στην περιοχή της τουρκικής Μαύρης Θάλασσας, όπου διεξάγονται εδώ και μήνες μεγάλες γεωτρήσεις για την ανακάλυψη ενεργειακών κοιτασμάτων και σύμφωνα με τα αποτελέσματα είναι πολύ ενθαρρυντικές.  Η έκθεση της ΤPAO ανέφερε επίσης  ότι για τα επόμενα χρόνια έχουν προγραμματίσει   συνολικά  96 «τρύπες» για την άντληση πετρελαίου, από τις οποίες οι περισσότερες, 47 τον αριθμό, βρίσκονταν στην περιοχή της θάλασσας του Μαρμαρά, η οποία σημειωτέον θεωρείται θάλασσα ανοιχτής διέλευσης, καθώς συνδέει τον Ελλήσποντο με τον Βόσπορο και υπόκειται σε διεθνείς νομολογίες, (κάτι που στην Αθήνα συστηματικά αγνοείται).

Όμως από το 2009 μέχρι σήμερα τα γεγονότα τρέχουν. Σε  μια πρόσφατη, (Ιανουάριος του 2012), εκτενή μελέτη του τουρκικού Κέντρου Στρατηγικών Ερευνών, «SASGEM», με τον χαρακτηριστικό τίτλο : «Ο Πόλεμος του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στην Μεσόγειο», ούτε λίγο ούτε πολύ παρουσιάζεται σαν αναπόφευκτη εξέλιξη μια πολεμική σύγκρουση μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας και κατά συνέπεια και την ανάφλεξη στο Αιγαίο όπου βρίσκονται τα τεράστια, σύμφωνα με τους Τούρκους, ενεργειακά κοιτάσματα. Σύμφωνα με αναλυτικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Μιλιέτ, στις 27 Δεκεμβρίου 2011 με τον τίτλο, «Akdeniz de Rum ve Türkiye nin haritaları resmileşti gelecek yıl güneyde doğalgaz gerginliği var», η ΤΡΑΟ  έχει δεσμεύσει πέντε περιοχές στην κυπριακή υφαλοκρηπίδα  για έρευνες για ενεργειακά κοιτάσματα την ίδια περίοδο που στις ίδιες περιοχές θα διεξαχτούν εντός του 2012 έρευνες υπό την κυπριακή δικαιοδοσία.  Η Μιλιέτ προανήγγειλε ένταση η οποία, όπως ανέφερε, δεν αποκλείεται να μεταφερθεί και στην ελληνοτουρκική πλευρά. Εντωμεταξύ χαρακτηριστικό του πως μας αντιμετωπίζουν στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, είναι το δημοσίευμα της φιλοκυβερνητικής, Γιενή Σαφάκ, στις 5 Νοεμβρίου 2011, με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Komşudaki kriz it dalaiı nın vurdu» =  «Η Κρίση του γείτονα έπληξε και τις αερομαχίες». Όπως αναφέρονταν, η μεγάλη κρίση που πλήττει την Ελλάδα είχε σαν αποτέλεσμα να ακυρώνει πολλές επιχειρήσεις αναχαιτίσεως των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών στο Αιγαίο. Για το ίδιο θέμα η άλλη τουρκική εφημερίδα, Σταρ, έγραψε με πηχυαίους τίτλους στις 8 Νοεμβρίου του 2011, «Benzini yok uçmaya Ege de girer it dalaşına», ότι δηλαδή η ελληνική πολεμική αεροπορία έχει ουσιαστικά μπατάρει και λόγω… έλλειψης βενζίνης τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη αδυνατούν πλέον να έρθουν σε αντιπαράθεση με τα τουρκικά πάνω από τον εναέριο χώρο του Αιγαίου. Δηλαδή με λίγα λόγια έχουμε καταντήσει σαν μια χώρα που αδυνατεί να υπερασπίσει τον εναέριο χώρο της.  Και ενώ  έχει δημιουργηθεί αυτό το κλίμα, ότι δηλαδή μια ελληνοτουρκική σύρραξη θα είναι περίπατος για την Άγκυρα, από τον Σεπτέμβριο του 2011  έχει εισβάλει στο Αιγαίο η νέα μεγάλη κορωνίδα του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, η περίφημος «Hebelyada» = «Πριγκιπόννησοι». Σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Χουριέτ, στις 28 Σεπτεμβρίου του 2011, το τουρκικό ναυτικό έχει αποκτήσει πλέον την πλήρη υπεροπλία στο Αιγαίο, ενώ η δύναμη του κατατάσσεται στις πρώτες δέκα  παγκοσμίως.

Όλα αυτά σκιαγραφούν μια άκρως επικίνδυνη κατάσταση καθώς η θύελλα από ανατολάς πλησιάζει με απειλητικές διαθέσεις. Η ατμόσφαιρα θυμίζει την ηρεμία πριν από τη τρικυμία.  Και ενώ ο ουρανός σκοτεινιάζει, οι γνωστοί προδότες φρόντισαν εδώ και χρόνια να προετοιμάσουν το έδαφος για να παραδώσουμε τα πάντα. Το μεγαλύτερο επίτευγμα της κρίσης που τα τελευταία χρόνια ταλανίζει την Ελλάδα, είναι ότι διέβρωσε σε εκπληκτικό βαθμό τα αντανακλαστικά  αντίστασης,  ενώ δημιούργησε σοβαρό πρόβλημα στο ηθικό  και πρόβαλε την εικόνα μιας χώρας που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της και το κυριότερο, να διαχειριστεί προς όφελος του λαού της τον τεράστιο ενεργειακό της πλούτο. Άραγε θα πληρώσουμε την αποστασία μας και τον καταστροφικό ευδαιμονισμό μας που μας πλάνεψε με τον χειρότερο τρόπο, με την καταστροφή των ιερών και των οσίων μας; Αν δεν αντιδράσουμε τώρα, όταν ξεσπάσει η θύελλα θα είναι πολύ αργά.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

PSI.... Ο ΘΙΑΣΟΣ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ

ΧΑΙΡΕΤΕ ΚΑΙ ΑΓΑΛΛΙΑΣΘΕ…
…Ο ΒΡΕΓΜΕΝΟΣ ΤΗ ΒΡΟΧΗ ΔΕΝ ΤΗ ΦΟΒΑΤΑΙ. Και η Ελλάδα, που ουσιαστικά έχει πτωχεύσει, είναι έτοιμη να δεχθεί τις συμφωνίες που κλείνουν η Μέρκελ και το ΔΝΤ από τη μία πλευρά και ο Νταλάρα με τους τραπεζίτες από την άλλη. Οι συμφωνίες αφορούν την ανταλλαγή των ελληνικών ομολόγων που κατέχουν οι πιστωτές (PSI), με νέα ομόλογα, τριανταετούς διάρκειας…


…Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΜΕ τους τελευταίους μήνες και που αφορούσε την τύχη της Ελλάδας, της ίδιας της ευρωζώνης και του ευρώ, δείχνει να τελειώνει τις αμέσως επόμενες ώρες. Όλος ο θίασος ετοιμάζεται να βγει στη σκηνή!...


…Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ Λ. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ, που άλλα έλεγε για τις συνέπειες του μεγάλου κουρέματος σαν σύμβουλος του Γ.Παπανδρέου και άλλα κάνει σαν Πρωθυπουργός, βρέθηκε απέναντι στον εκπρόσωπο των τραπεζιτών Νταλάρα (IIF) για να διαπραγματευτεί τους όρους του εθελοντικού κουρέματος των ομολόγων. Είχε βέβαια τις "πλάτες" της Μέρκελ και του ΔΝΤ, των οποίων τα συμφέροντα συμπίπτουν με αυτά της Ελλάδας…


…ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΕΜΑ, ΜΙΚΡΟ ΕΠΙΤΟΚΙΟ! Το μεν ΔΝΤ γιατί δε μπορεί να χρηματοδοτεί χώρες που το χρέος τους κρίνεται μη βιώσιμο, η δε Μέρκελ γιατί γνωρίζει πως …στη Γερμανία θα πέσει και πάλι ο κλήρος, σε λίγους μήνες, να "πρέπει" να δώσει δάνεια στην Ελλάδα, αν η ύφεση μεγαλώσει και αν οι τόκοι των νέων ελληνικών ομολόγων δε μπορούν να πληρωθούν από τον ελληνικό προϋπολογισμό…


…Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ και θα περιμένει τη συμμετοχή των ιδιωτών για δυο εβδομάδες. Θα έχουμε μεγάλη συμμετοχή άνω του 75%; Όλα "υπό έλεγχο"! Θα έχουμε μικρή συμμετοχή; Τότε θα ανακοινωθεί η ενεργοποίηση
της ρήτρας συλλογικής δράσης, που θα υποχρεώνει και εκείνους που αρνήθηκαν, να συμμετάσχουν στο κούρεμα. Στο σημείο αυτό, θα κριθεί αν "επιβάλλεται" και το κούρεμα των ομολόγων ύψους 60 δισεκατομμυρίων που κατέχει η ΕΚΤ…


… ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΠΙΘΑΝΟ ΝΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ το κούρεμα των ομολόγων της ΕΚΤ, στην περίπτωση που η ISDA έχει στο μεταξύ αποφασίσει ότι πρέπει να ενεργοποιηθούν τα CDS. "Τα hedge funds δεν πρόκειται να ανταλλάξουν τα ομόλογα με νέα όσο η ΕΚΤ αρνείται να συμμετάσχει στο PSI. Είναι νομικά δύσκολο για ένα κράτος να κάνει στάση πληρωμών σε έναν ομολογιούχο του ενώ θα συνεχίζει κανονικά την αποπληρωμή ενός άλλου", δήλωσε ο Α. Κούτρας, αναλυτής του InTouch Capital Markets, στο Bloomberg…


…ΝΑ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΙΑΣΟ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ; Η απάντηση είναι ΟΧΙ! Και αυτό, γιατί δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, ούτε αν η παράσταση έλαβε τέλος, ούτε ποιους εξυπηρετήσαμε με τη συμμετοχή μας σε αυτή, πληρώνοντας μάλιστα πανάκριβο εισιτήριο…


… ΕΙΝΑΙ ΗΛΙΟΥ ΦΑΕΙΝΟΤΕΡΟ ΟΤΙ ΟΛΗ ΑΥΤΗ Η …ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ δεν έγινε για να μειωθεί το χρέος και να βοηθηθεί η Ελλάδα μέσω του PSI. Αν το έκαναν για την Ελλάδα, αναφέρει σοβαρός αναλυτής, τότε θα μπορούσε να γίνει ένα swap 30-50 ετών με επιτόκιο 2,50% και η χώρα να αντάλλασσε παλιά ομόλογα 200 δις ευρώ με νέα, ώστε τελικά και το χρέος της να πλήρωνε αλλά και να είχε το χρόνο να αναδιαρθρώσει την οικονομία της…


…ΠΟΙΟΥΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΑΜΕ ΛΟΙΠΟΝ; ΜΗΠΩΣ ΤΟΥΣ ΕΚΔΟΤΕΣ των CDS, κάποιες μεγάλες δηλαδή αμερικάνικες τράπεζες; Ναι, αν δούμε πως τελικά δε θα πληρώσουν εκείνους που τα αγόρασαν! Πάντως, έτσι ή αλλιώς, οι αμερικάνικες τράπεζες πέτυχαν, η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους να χρεώσει τελικά τον ευρωπαϊκό τραπεζικό και κρατικό τομέα!.. …


…ΜΗΠΩΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΑΜΕ ΤΑ HEDGE FUNDS; Όπως το Saba Capital Management, με ιδρυτή του τον πρώην trader της Deutsche Bank Βαϊνστάιν, το York Capital Management του Ντινάν και το CapeView Capital που έχουν μαζέψει ελληνικά ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά ενόψει της συμφωνίας ανταλλαγής σε πολύ χαμηλές τιμές και έχουν αγοράσει ασφάλεια;


…ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Ο ΘΙΑΣΟΣ μας επιφυλάσσει εκπλήξεις! Η παράσταση, δεν τελείωσε! Θυμίζει τις ταινίες θρίλερ που στο τέλος τους, μία εικόνα ή ένας ήχος μας δείχνουν πως το "τέρας" ζει και θα επανέλθει προσεχώς…
Υ.Γ. 1: ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΜΕΝΟ και ότι στο… παρά 1' όλα θα δείχνουν "τακτοποιημένα". Το "σύστημα", παρά τις εσωτερικές συγκρούσεις συμφερόντων, δεν αυτοκτονεί!
Υ.Γ.2: ΤΑ ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ ΜΟΥ σε όσους "μεγάλους" είχαν ποντάρει στη δραχμή…


Βασίλης Βαλαμβάνος, vasval@axiaplus.gr
http://www.axiaplus.gr/Default.aspx?id=344467&nt=108&lang=1 

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ: «ΤΟ ΤΡΕΙΣ ΕΞΑΜΑΡΤΕΙΝ»

Ο Σεβασμιότατος μητροπολίτης Μεσσηνίας, Χρυσόστομος, αν και νέος  ιεράρχης, δεν είναι η πρώτη φορά που απασχολεί την ελληνική επικαιρότητα και γίνετε ο μεγάλος  πρωταγωνιστής των γνωστών «μεγαλόσχημων» ΜΜΕ, που δεν χάνουν την ευκαιρία να πλήξουν όσο μπορούν περισσότερο την εκκλησία και την Ορθοδοξία.  Με τις άνευ προηγούμενου σε βιαιότητα δηλώσεις του κατά της απόφασης της Ιεραρχίας να συμπαρασταθεί σε ένα φυλακισμένο ηγούμενο μιας από τις ιστορικότερες και μεγαλύτερες μονές του αγίου Όρους, έγινε για άλλη μια φορά  ο πρωταγωνιστής  όλων όσων προσπαθούν να καταρρακώσουν το κύρος της ελληνικής εκκλησίας και να συμβάλουν στην από καιρό αρχομένη εκστρατεία αποκαθήλωσης κάθε ιερού και οσίου που κράτησε αυτόν τον τόπο σε υπόσταση επί πολλούς αιώνες.

Ο Σεβασμιότατος είχε γίνει για πρώτη φορά γνωστός στο πανελλήνιο λίγο μόλις καιρό μετά την κοίμηση του μακαριστού Χριστόδουλου, κατά την τότε έναρξη των διαδικασιών της εκλογής νέου αρχιεπισκόπου. Να θυμίσουμε τότε τα γεγονότα. Την θέση του αρχιεπισκόπου διεκδικούσε με μεγάλες πιθανότητες εκλογής, ο Σεβασμιότατος Σπάρτης, Ευστάθιος. Ξαφνικά τότε ο Σεβασμιότατος Μεσσηνίας «τάραξε τα νερά» βγάζοντας στην επιφάνεια ένα «μεγάλο σκάνδαλο» κατά του Σπάρτης.  Ο Μεσσηνίας κατήγγειλε τότε τον Σεβασμιότατο Σπαρτής ουσιαστικά για τραμπουκισμό σε βάρος του, καθώς, , όπως  ισχυρίστηκε, τον εκβίαζε για να τον υποστηρίξει στην εκλογή του σαν αρχιεπίσκοπο. Όπως είναι φυσικό, η κοινή γνώμη είχε εκπλαγεί με τα καταγγελθέντα από το Μητροπολίτη Μεσσηνίας, ο οποίος συνέταξε και γραπτή καταγγελία που έγινε διά δελτίου Τύπου από το  κανάλι του Alpha  μετά τον Εσπερινό της εορτής της Υπαπαντής. Ο κ. Χρυσόστομος τόνισε χαρακτηριστικά τότε ότι, «δεν μπορεί η Ιεραρχία να οδηγηθεί με αστυφυλακίστικες και χωροφυλακίστικες μεθόδους στην εκλογή του νέου Αρχιεπισκόπου». Ανέφερε επίσης: «Είμαι πάρα πολύ ενοχλημένος εδώ και πολύν καιρό, και με τοπικούς παράγοντες οι οποίοι φαίνονται (ή «φέρονται» -δεν ακούστηκε ευκρινώς) ότι υποστηρίζουν την υποψηφιότητα του Αγίου Σπάρτης και γυρίζουν δεξιά και αριστερά μέσα στις εφημερίδες και γράφουν ασύστολα ψεύδη».  

Περιττό να πούμε ότι οι συκοφαντικές αυτές καταγγελίες έγειραν αποφασιστικά την πλάστιγγα στην εκλογή του Σεβασμιότατου Ιερώνυμου στην θέση της αρχιεπίσκοπου. Κάνεις δεν γνωρίζει ποια θα ήταν η στάση της εκκλησίας στην σημερινή οικονομική και κυρίως εθνική κρίση, αν την θέση αυτή την κατελάμβανε ο Σπάρτης. Το φοβερό όμως στην περίπτωση αυτής της συκοφαντικής καταγγελίας, είναι ότι οι ανακρίσεις και οι έρευνες που έγιναν στην συνέχεια από τις νόμιμες αρχές απέδειξαν ότι όλα ήταν μια μυθοπλασία του Σεβασμιότατου Μεσσηνίας που με αυτό τον «μη κανονικό», για να μη πούμε κάτι χειρότερο, κατάφερε να βγάλει αρχιεπίσκοπο της αρεσκείας του. Είναι το λιγότερο κρίμα η εκλογή του ηγέτη της ελληνικής εκκλησίας να γίνετε με βάση διάφορες συκοφαντίες. Είναι  ενδεικτικό ότι στη συνέχεια ο Μεσσηνίας «τα μάζεψε», ενώ ο  Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης, Ευστάθιος, δήλωσε τότε χαρακτηριστικά: «Έχω πληγωθεί... όλη η ιστορία αυτή είναι θεμελιωμένη σε ψέμα».  

Την δεύτερη φορά που έκανε πάλι σοβαρό ατόπημα ο Σεβαστότατος ήταν  το καλοκαίρι  του 2010. Τότε με μια αποκαλυπτική και συγχρόνως καυστική επιστολή ο Σεβασμιότατος Κυθήρων, Σεραφείμ,  κατήγγειλε τον Μεσσηνίας για σοβαρή εκκλησιολογική παρέκκλιση, ότι  δηλαδή υποστηρίζει πως υπάρχει  διαίρεση των εκκλησιών αφού προϋπήρξε το σχίσμα του 1054. Το γεγονός ότι ένας Σεβασμιότατος της Ορθόδοξου ελληνικής εκκλησίας υποστήριξε  ότι υπάρχει διαίρεση των εκκλησιών, αυτομάτως απορρίπτει την μοναδικότητα της μόνης αγίας, καθολικής, αποστολικής και Ορθοδόξου εκκλησίας. Σύμφωνα με το Πιστεύω, υπάρχει μια αγία καθολική και αποστολική Ορθόδοξη εκκλησία και δεν νοείται να υπάρχουν δυο εκκλησίες διότι έτσι αναιρείτε το ίδιο το Πιστεύω. Προκλήθηκε σάλος από τις δηλώσεις αυτές του Μεσσηνίας και μάλιστα στο θέμα παρενέβη ο έγκριτος καθηγητής της Θεολογικής,  κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης, ο οποίος με δυο τεκμηριωμένες επιστολές κατακεραύνωσε  τις αντιορθόδοξες θέσεις του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσσηνίας, κ. Χρυσοστόμου. Το θέμα πήγε να πάρει έκταση, αλλά ο Σεβασμιότατος Μεσσηνίας προφανώς αντιλαμβανόμενος ότι δεν μπορεί να προχωρήσει περισσότερο στην διένεξη γιατί θα εκτίθετο ανεπανόρθωτα, τελικά προτίμησε να σωπάσει παρά την έντονη κριτική που δέχτηκε από τον κ Τσελλεγίδη.

Τώρα  ο ίδιος Σεβασμιότατος έρχεται για άλλη μια φορά να προκαλέσει θόρυβο, προς μεγάλη ευχαρίστηση όλων των προβοκατόρικων ΜΜΕ που έσπευσαν να κάνουν τις πραγματικά έντονες δηλώσεις του κατά του Εφραίμ και τις Ιεραρχίας,  κύριο θέμα  των δελτίων ειδήσεων τους.  Αλήθεια μπορεί ο Σεβασμιότατος να γίνετε κάθε φορά ο ήρωας των κεντρικών δελτίων ειδήσεων, αλλά κάποτε θα πρέπει να συλλογιστεί σοβαρά ποια είναι η εικόνα που αποδίδει στο ελληνορθόδοξο ποίμνιο. Οι ευθύνες ενός Ελληνοορθόδοξου ιεράρχη  στην σημερινή εποχή είναι πολύ μεγάλες. Ζούμε σε πολύ κρίσιμους καιρούς και όλοι θα κριθούμε μηδενός εξαιρουμένου. Το να κερδίζεις τις εντυπώσει προκαλώντας «ανήκεστο βλάβη» στο κύρος και του Αγίου Όρους, αλλά και της ελληνικής εκκλησιάς, σίγουρα δεν θα πρέπει να περάσει έτσι. Οι συγκυρίες και οι ανάγκες των καιρών είναι πολύ σκληρές και ο καθείς θα δώσει τον απολογισμό του στην ιστορία.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

"ΑΛ ΡΟΥΜ", ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΤΟΥ ΚΟΡΑΝΙΟΥ ΚΑΙ Η ΥΠΕΡΟΥΣΙΑ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ

Υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στο Κοράνι που επιγράφεται, «Αλ Ρουμ», δηλαδή οι Ρωμιοί, δηλαδή οι Έλληνες. Το κεφάλαιο αυτό, (που σκόπιμα οι μουσουλμάνοι συχνά αποφεύγουν να το σχολιάσουν), είναι το τριακοστό κεφάλαιο του Κορανίου, έχει ιδιαίτερη εσχατολογική σημασία και για πολλούς θεολόγους είναι προφητικό. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι μιλάει για την ανάσταση των ανθρώπων και το μεγάλο της νόημα στη ζωή των πιστών. Όλα αυτά συνδέονται με την ιστορική παρουσία των Αλ Ρουμ, δηλαδή των Ρωμιών και τον υπερούσιο ρόλο που θα κληθούν να παίξουν μέσα στον συγκεκριμένο χώρο που άκμασε η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, (δηλαδή περίπου η σημερινή Ελλάδα και η σημερινή Τουρκία), στο τέλος των καιρών και στην εποχή της μεγάλης αποστασίας.

Το κεφάλαιο αρχίζει με τα εξής ενδιαφέροντα λόγια, (σούρες), για τους Έλληνες ή Αλ Ρουμ και φυσικά μιλάει αλληγορικά, όπως άλλωστε για τους μυστικούς του Ισλάμ και ολόκληρο το Κοράνι : 1. Αλέφ Λαμ, Μιμ. Οι Έλληνες νικήθηκαν. 2. Νικήθηκαν στα σύνορα. Θα εξαγοράσουν την ήττα τους με τη νίκη. 3. Μέσα σε λίγα χρόνια ο Θεός κανονίζει την τύχη των μαχών. Η ημέρα που θα θριαμβεύσουν, θα είναι μέρα χαράς για τους πιστούς. Το ίδιο το Κοράνι δηλαδή προφητεύει τον θρίαμβο της Ρωμιοσύνης. Είναι σαφές ότι στο πολύ σημαντικό και με μεγάλη συμβολική σημασία αυτό κεφάλαιο, το Κοράνι με τον όρο Αλ Ρουμ δεν εννοεί τους Έλληνες όπως τους εννοούμε εμείς σήμερα στα στενά γεωγραφικά τους πλαίσια και όπως συνήθως το μεταφράζουν, αλλά εννοεί το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, που ένα μεγάλο μέρος του σήμερα καλύπτει η σημερινή Τουρκία και συνεπώς και ο κόσμος που ζει σήμερα στην Μικρά Ασία. Αν εξετάσουμε προσεκτικά το κεφάλαιο αυτό, θα δούμε ότι αναφέρεται σε μια «περίεργη» σειρά πολεμικών γεγονότων κατά τα οποία, πρώτα το εκλεκτό κράτος των Αλ Ρουμ θα ηττηθεί, αλλά στη συνέχεια με ένα εσχατολογικό τρόπο που έχει πνευματικές προεκτάσεις, το κράτος αυτό θα νικήσει. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από την έμφαση στην επισήμανση ότι η ημέρα της νίκης του, «θα είναι μια ημέρα χαράς για τους πιστούς», σύμφωνα πάντα με το ίδιο το κείμενο του Κορανίου. Μια τυπικά συμβατική και δυτική, ορθολογιστική ερμηνεία του σημαντικού αυτού κεφαλαίου, δέχεται ότι υπάρχουν στην προκειμένη περίπτωση υπαινιγμοί πως το κείμενο αναφέρεται στις περσορωμαϊκές συγκρούσεις της εποχής εκείνης. Όμως, από τη στιγμή που τα λόγια αυτά προφέρθηκαν από τον ίδιο τον Μωάμεθ, το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος στην τότε χρονική συγκύρια δεν υπέστη καμία, έστω και μικρή ήττα στις σχέσεις του με την Περσία. Ακόμη πιο πολύ, γνωρίζουμε ότι η βυζαντινή νίκη επί της Περσίας, (του αυτοκράτορα Ηράκλειου), δεν ήταν δυνατόν να εκληφθεί σαν «μέρα χαράς» από τους πιστούς, που βεβαίως για το Ισλάμ ήταν οι Μουσουλμάνοι. Άρα υπάρχει ένας βαθύτερος συμβολισμός που ανάγεται στις εσχατολογικές θεωρήσεις του κεφαλαίου όπως θα δούμε παρακάτω. Πράγματι πίσω από τις έννοιες αυτές υπάρχει ένας πολύ ενδιαφέρων συμβολισμός, με ιδιαίτερη αποκαλυπτική σημασία. Έτσι στο κεφάλαιο αυτό γίνεται αναφορά για τον ιδιαίτερο εσχατολογικό και κρίσιμο ρόλο των Αλ Ρουμ και της χώρας τους στο «τέλος των καιρών» Αυτό φαίνετε ξεκάθαρα από την συνέχεια του κεφαλαίου που ανάγει ξανά σε εσχατολογικές θεωρήσεις. Το ίδιο κεφάλαιο λοιπόν συνεχίζει παρακάτω με τα εξής χαρακτηριστικά λόγια: 6. Μεθυσμένοι από τις γήινες απολαύσεις οι άνθρωποι ξεχνούν τη μέλλουσα ζωή. 7. Αγνοούν μήπως πως ο ουρανός και η γη και το καθετί που υπάρχει στο διάστημα είναι αληθινό έργο του Θεού; Και πως έχει ορίσει το όριο της διάρκειάς του; Και όμως οι περισσότεροι αρνούνται την ανάσταση. Η σαφής αναφορά της ανάστασης σε συνάρτηση με την νίκη των Αλ Ρουμ, δηλαδή των Ρωμιών της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, είναι το συμπερασματικό επιστέγασμα θα λέγαμε το «ζουμί» αυτού του προφητικού για το Ισλάμ κεφαλαίου για τον ρόλο των Ρωμιών στα έσχατα αυτού του κτιστού κόσμου.

Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε πως το κεφάλαιο αυτό έχει κάποιες σοβαρές ομοιότητες με την χριστιανική Αποκάλυψη. Στο δέκατο τέταρτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης γίνεται μια εξαγγελία νίκης του Μεσσία και πτώσης της Βαβυλώνας-Ρώμης, (παραλληλισμός με τη σημερινή Δύση και τα πνευματικά της πρότυπα). Η πτώση αυτή δεν γίνεται τότε αλλά στο πλήρωμα του χρόνου και μετά από περίοδο επικράτησης του Αντίχριστου. Δηλαδή θα προηγηθεί η ήττα των πιστών, αλλά μετά θα έρθει η τελική νίκη που δεν είναι άλλη από την Δευτέρα Παρουσία. Στο ίδιο κεφάλαιο της Αποκάλυψης μνημονεύονται και οι τρόποι ελέγχου των πιστών από το καθεστώς του Αντίχριστου. Εκεί γίνεται λόγος και για το περίφημο χάραγμα. Γι' αυτό το χάραγμα δεν έχει σημασία ο τρόπος που θα γίνει, (ακτίνες λέιζερ ή οτιδήποτε άλλο που θα προέλθει από τη σύγχρονη τεχνολογία), αλλά το τι πραγματικά θα είναι αυτό. Όλα αυτά όπως έχουν εξηγηθεί από πολλούς ερμηνευτές θα σημάνουν την εποχή της κυριαρχίας του Θηρίου, αλλά και την αρχή του τελικού θριάμβου του Χριστού, ένα βασικό στοιχείο το οποίο θα πρέπει να επισημάνουμε ότι δεν υπάρχει καθόλου στην πρότερα εβραϊκή - ιουδαϊκή παράδοση και γι' αυτό ο Χριστιανισμός, αλλά και στη συνέχεια το Ισλάμ που «έκλεψε» πάρα πολλά από την διδασκαλία του Χριστού, διαφοροποιείται ριζικά από αυτήν. Ο κόσμος έτσι θα «καθαρίσει» από κάθε αρνητική δύναμη για πάνω από 1.000 συμβολικά χρόνια. Ξαναγυρίζοντας όμως στο Κοράνι και στο ενδιαφέρων αυτό κεφάλαιο για τους Αλ Ρουμ, βλέπουμε πως η λύτρωση του κόσμου και η ανάσταση θα έρθει από τους Ρωμιούς, (Έλληνες), δηλαδή από την χαμένη Ρωμιοσύνη που υπέστη μια μεγάλη ήττα αλλά στη συνέχεια ανασυγκροτήθηκε και τελικά νίκησε. Νίκησε το «Θηρίο της αποκάλυψης». Εδώ έγκειται και η σημασία των Αλ Ρουμ και της Ρωμιοσύνης, αλλά με την ορθόδοξη χριστιανική θεώρηση της Αποκάλυψης. Η νίκη αυτή θα έρθει πραγματικά από αυτούς όπως προφητικά αναφέρετε στο Κατά Ιωάννη : «Ήσαν δε τινές Έλληνες μεταξύ των ανθρώπων των αναβαινόντων ίνα προσκυνήσωσιν εν τη εορτή. Ούτοι λοιπόν ήλθον προς τον Φίλιππον τον από Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και παρεκάλουν αυτόν λέγοντες: “Κύριε θέλομεν να ίδωμεν τον Ιησού”. »Έρχεται ο Φίλιππος και λέγει προς τον Ανδρέα και πάλιν ο Ανδρέας και ο Φίλιππος λέγουσιν προς τον Ιησού.» Ο δε Ιησούς απεκρίθη προς αυτούς λέγων: “Ήλθεν η ώρα ίνα να δοξασθεί ο Υιός του ανθρώπου. Αληθώς λέγω. Εάν ο κόκκος του σίτου δεν πέσει εις γην και αποθάνει αυτός μόνος μένει, εάν όμως αποθάνει πολύν καρπόν φέρει. »”Όστις αγαπά την ψυχήν αυτού θέλει απολέσει αυτήν και όστις μισεί την ψυχήν αυτού εν τω κόσμω τούτω εις ζωήν αιώνιον θέλει φυλάξει αυτήν”». Το Κατά Ιωάννη, Κεφ ιβ 20 Αλλά πώς θα γίνει αυτό; Εδω έγκειται και το μεγάλο ιστορικό αίνιγμα για το οποίο έχουν γραφτεί χιλιάδες τόμοι. Δεν θα σωθούν όλοι αλλά μόνο οι λίγοι που θα έχουν πιστέψει. Θα σωθούν σε ένα ιδεατό κράτος όλων των τμημάτων του «εκλεκτού λαού» που θα αντισταθεί και θα πολεμήσει ενάντια στην πνευματική και εσωτερική άλωση, (βλέπε αλλοτρίωση), της ανθρωπότητας. Ο φυσικός χώρος αυτού του «κράτους», ή καλύτερα αυτής της περιοχής που έχει άγια και ιερή αποστολή, δεν είναι άλλος από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, δηλαδή από τη χώρα της Ορθοδοξίας, των Αλ Ρουμ, που αναφέρει το τριακοστό κεφάλαιο του Κορανίου, από την χώρα των επτά εκκλησιών της Αποκάλυψης που όλες, όπως είναι γνωστό, βρίσκονται στην δυτική Μικρά Ασία της Ρωμιοσύνης. Αυτή η «χώρα της ανάστασης», συμπίπτει στο μεγαλύτερο μέρος της με τη σημερινή Τουρκία, (η φυσική πύλη της Ευρασίας, κέντρο μεγάλων γεωπολιτικών και γεωοικονομικών εξελίξεων στις αρχές του 21ου αιώνα). Αλλά ποιά Τουρκία ; Όχι την κεμαλική ή τη φονταμενταλιστική ισλαμική Τουρκία, αλλά την πραγματική «εσωτερική» Τουρκία, δηλαδή την Τουρκία της Ρωμιοσύνης που σαν ηφαίστειο κοχλάζει κάτω από την επιφάνεια της σύγχρονης Τουρκίας, όπου εκατομμύρια ανθρώπων αναζητάμε την χαμένη τους ταυτότητα. Δηλαδή την Τουρκία που αφού διαλυθεί, (πάτερ Παΐσιος), ένα μεγάλο τμήμα της θα βρει στη συνέχεια την χαμένη της ταυτότητα και θα ενωθεί με την χαμένη Ρωμιοσύνη στην αναστημένη Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Η χώρα αυτή, δηλαδή η νέα αυτοκρατορία, η νέα Ρωμιοσύνη, θα αναδυθεί και θα κυριαρχήσει στα όρια της παλιάς αυτοκρατορίας για να προσφέρει στον κόσμο την Δευτέρα παρουσία του αναμενόμενου Μεσσία. Η «αυτοκρατορία» αυτή της Δευτέρας Παρουσίας, θα έχει σαν πνευματικό της «οδηγό» την Ορθοδοξία, την μόνη αληθινή καθολική και αποστολική εκκλησία και την αποκαλυπτική παράδοση του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, μια παράδοση που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με μια μαρτυρική, (εξ ου και οι αλλεπάλληλες κρίσεις), πνευματική ποιότητα που περιέχει ο ιστορικός αυτός χώρος «εις τους αιώνες των αιώνων».

Νίκος Χειλαδάκης Δημοσιογράφος –Συγγραφέας -Τουρκολόγος

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! ΞΥΠΝΗΣΤΕ!

Περί του γέροντος Εφραίμ

Απο το "πατάρι" μια επιστολή που με εκφράζει πλήρως, απλώς διότι δεν έχω πειστεί για την αθωότητα του γέροντα. Ταυτόχρονα, ΣΥΜΦΩΝΩ με το ΡΕΣΑΛΤΟ ότι γίνεται ολομέτωπη επίθεση στο οχυρό του αντινεοταξικού αγώνα, στην ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ. Συμφωνώ ότι τα λαμόγια οι πολιτικοί που τον περιτρυγύριζαν με τον ένα ή τον άλλο ρόλο, κυκλοφορούν ελεύθεροι και ότι πρόκειται περί μεγάλης προκλήσεως... 

Το ερώτημα που τίθεται όμως είναι : ΠΟΙΟΣ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΦΟΡΜΗ; Εδρασε ή δεν εδρασε σαν προβοκάτορας κουκουλοφόρος ο γέροντας; Ανοιξε ή δεν άνοιξε την "κερκόπορτα" μπορστά στις "ορδές" της Νέας Τάξης; Σκανδάλισε ή δεν σκανδάλισε τους πιστούς και απομάκρυνε κάποιους από την εκκλησία μας; Ας διαβάσουμε όμως το σχόλιο: 

"...Το να επισημάνουμε ότι ο Εφραίμ είναι αυτός που είναι, κι ότι είναι γελοίο να λέμε ο "καημενούλης ο γέροντας" δεν σημαίνει αυτόματα κι ότι περνάμε στην άλλη όχθη και πάμε με το μέρος της Νέας Τάξης που ακριβώς ζητά ερείσματα για να πλήξει τις εθνικές παραδόσεις των λαών. Απέφυγα να επανέλθω και θα απέφευγα ειλικρινά αν ήταν να παρεξηγηθώ ότι αβαντάρω τις νεοταξικές φόρμουλες που κι εγώ συμφωνώ ότι κάθε άλλο ενδιαφέρονται για απονομή δικαιοσύνης ή για να προστατεύσουν, δήθεν, την "ελληνικότητα" του Αγίου Όρους που "προσπαθεί να βάλει στο χέρι ο Πούτιν". Γιατί όπως αστείο είναι να λέμε "ο καημένος ο Γέροντας", όπως κάνει το Ρεσάλτο προφανώς γιατί έτσι να νομίζει ότι θα γίνει περισσότερο αγαπητό στο εκκλησιαστικό του κοινό, άλλο τόσο αστείο είναι να νομίζουμε ότι διωκόμενος ο Εφραίμ θα αποδοθεί δικαιοσύνη από ένα Κράτος που δεν τολμά να τα βάλει με κανέναν. Κι αν επομένως τα βάζει με τον Εφραίμ είναι όχι από αγαθές προθέσεις ή από πρεμούρα για την ανεξαρτησία του Αγίου Όρους αλλά γιατί εξυπηρετούνται αντίρροπες σκοπιμότητες από εκείνες που εξυπηρετούσε ο Εφραίμ. Κι ότι υπάρχουν αντίρροπες σκοπιμότητες που συγκρούονται πάνω στις μπίζνες του Εφραίμ αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι μισοί θέλουν να τον βάλουν στη φυλακή και οι άλλοι μισοί να τον αγιοποιήσουν. Μήπως ο κύριος Αλαφούζος και ο σούπερ νεοταξίτικος ΣΚΑΙ έγιναν ξαφνικά αντιαμερικάνοι και "φιλορώσοι" και φιλοτεχνούν από "θεία επιφοίτηση" το πορτραίτο του Εφραίμ όπως έκπληκτοι βλέπουμε να γίνεται τον τελευταίο καιρό; Αυτά το Ρεσάλτο δεν τα βλέπει; Ή είναι ανίκανο να τα καταλάβει και να το παραξενέψουν σφόδρα; Έγινε πάλι ο ΣΚΑΙ και ο κύριος Γιάννης μας ο Αλαφούζος μας αντιπασόκοι και ξανά φιλοκαραμανλικοί; Κι αν συνέβη αυτό που οφείλεται; Δεν βλέπουμε τις αντίρροπες, το επαναλαμβάνω, δυνάμεις που προκαλούνται από το ίδιο Σύστημα; Ένα μέρος του συστήματος προσπαθεί να τον χώσει φυλακή, με χολυγουντιανό μάλιστα υπερθέαμα τάλε κουάλε όπως εκείνο της "Τρομοκρατίας" και το άλλο μισό να τον βγάλει "ξαφνικά άρρωστο με πυρετό" ή να τον βγάλει έξω ή να του παράσχει τέλως πάντων μια προνομιακή μεταχείριση. Το να επισημάνουμε όλα αυτά τα ΠΡΟΦΑΝΗ δεν σημαίνει ότι δεν αντιλαμβανόμαστε ή ότι αρνούμαστε το γεγονός του πολέμου που εδώ και καιρό έχει ανοίξει η Παγκοσμιοποίηση απέναντι στις παραδόσεις των λαών και κατά τη δική μας περίπτωση στο ορθόδοξο φρόνημα. Ούτε σημαίνει ότι κρατάμε προδοτικές ίσες αποστάσεις και στην ουσία τασσόμαστε έτσι με τον ισχυρό της αναμέτρησης. ΑΝΤΙΘΕΤΑ, με το να μην εκθειάζουμε, όπως κάνει το ξαναλέω και το Ρεσάλτο, τον "καημένο το γέροντα" τον Εφραίμ, που φαίνεται ότι είναι μάστορας στις μπίζνες, απαλλάσσουμε τη διωκόμενη ορθοδοξία, το διωκόμενο από την Παγκοσμιοποίηση φρόνημα από τη αντιορθόδοξη γλίτσα της υπόθεσης. Συγγνώμη λοιπόν αλλά εγώ δεν βλέπω ορθόδοξο αγώνα πίσω από την τυφλή υπεράσπιση του μπίζνεσμαν Εφραίμ. Έτσι το μόνο που επιτυγχάνεται είναι και η απαξίωση της Ορθοδοξίας. Αυτό δηλαδή που (γιατί να μην το υποθέσω εγώ ο "Συνωμοσιολόγος";;) πιθανώς να επεδίωκε και ο ίδιος ο Εφραίμ παράλληλα με τα όποια άλλα συμφέροντα και κολλεγιές είχε με τις Ρουσοπουλιάδες και τα "πνευματικοπαίδια". Αυτό λέω και νομίζω είναι ευκόλως αντιληπτό. Παρόμοια επίθεση είχε γίνει ξενά και το 2005 στην Εκκλησία και την Ορθοδοξία, με προεξάρχοντες πάλι αρχισάπιους δημοσιογράφους και τάχαμου "θεματοφύλακες της αρετής", και με την αφορμή τόσο εύκολο να βρεθεί στους διαφόρους Παντελεήμονες Αττικής που, δόξα τω θεώ, υπάρχουν άφθονοι στην πυραμίδα της εκκλησιαστικής και παραεκκλησιαστικής Εξουσίας. Κι αυτό που πέτυχε τότε η νεοταξική πρεμούρα για "κάθαρση" ήταν, σε τελική ανάλυση, να πλήξει τον -στην πλειονότητά του- αγνό και χρήσιμο, μαχητικό κλήρο, το απλό, ταπεινό και φιλολαϊκό ράσο που ομολογουμένως λειτουργεί ως συνεκτικός ιστός σε κάθε αντίξοη περίσταση που περνά ο λαός. Τότε λοιπόν, και γνωρίζοντας τις κακόβουλες προθέσεις της Νέας Τάξης απέναντι στην Ορθοδοξία, δηλαδή απέναντι στην πολιτισμική ιδιαιτερότητα πολλών λαών, τί θα έπρεπε να κάνουμε; Για να μη περάσουμε στο νεοταξίτικο στρατόπεδο να λέμε ο "καημένος ο Αττικής" με τις δισεκατομμύρια αποταμιεύσεις του "για μια ώρα ανάγκης"; Δεν βλέπουμε λοιπόν πώς λειτουργούν στην ουσία όλοι οι Εφραίμ; Δεν βλέπουμε ότι είναι πρωτίστως αυτού που παρέχουν την αφορμή στη Νέα Τάξη; Όχι ίσες αποστάσεις. Σαφώς και ο Εφραίμ δεν είναι ούτε καν παρωνυχίδα απέναντι στην αρχισαπίλα της πολιτικής αλητείας. Σαφώς και η επίθεση στον Εφραίμ εξυπηρετεί τη σταρτηγική ισοπέδωσης της Ορθοδοξίας. Οχι όμως και να φτάσουμε στο "ο καημενούλης ο Εφραίμ". Δηλαδή αυτός που, δεν το αποκλείω, λειτουργεί, γιατί όχι, συνειδητά ώστε να παρέχονται οι απαραίτητες αφορμές για τη Νέα Τάξη. Έτσι θα υπεραπσιστεί η Ορθοδοξία; Ας το κάνει το Ρεσάλτο αυτό. Όχι εμείς..."

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΡΙΣΗ

«Τα χρόνια που περνάμε είναι πολύ δύσκολα και πολύ επικίνδυνα αλλά τελικά θα νικήσει ο Χριστός»,

Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτη

Έχουν γραφτεί πάρα πολλά και έχουν ακουστεί πολλές απόψεις για τους λόγους της πτώσης της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας στην ανθρώπινη ιστορία, της μοναδικής αυτοκρατορίας που κράτησε επί χίλια περίπου χρόνια τα φώτα του πολιτισμού, της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή του Βυζαντίου, όπως κακόδοξα το βάφτισαν οι δυτικοί πλαστογράφοι της ιστορίας μας. Το σίγουρο είναι πως η πτώση αυτή άρχισε με τις εγκληματικές σταυροφορίες των δυτικών που έδωσαν το καίριο χτύπημα, για να ακολουθήσει όμως μια τελευταία και πραγματικά ένδοξη πνευματική αναλαμπή με το κίνημα του Ησυχασμού, στην αρχή του τέλους της αυτοκρατορίας.  Η αλήθεια είναι ότι η προδοσία μιας μεγάλης ομάδας που ήθελε την Κωνσταντινούπολη δορυφόρο της παπικής αιρέσεως, ήταν ο καθοριστικός παράγοντας που παρέδωσε τα  ηνία της αυτοκρατορίας στον Οθωμανό δυνάστη ο οποίος στη συνέχεια αυτοαποκλήθηκε ο διάδοχος των βυζαντινών αυτοκρατόρων.

Είναι χαρακτηριστικό πως ο «βυζαντινισμός», που τόσο πολύ συκοφαντήθηκε από την δύση, ήταν το μήλο της έριδος μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Οι σημαίες του Λουδοβίκου του δεύτερου, βασιλιά της Ουγγαρίας και εκπροσώπου της χριστιανικής δύσης, όταν αντιμετώπισε τον κορυφαίο σουλτάνο, τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, στην ιστορική μάχη του Μόχατς, είχαν τον σταυρό αλλά και τον δικέφαλο αετό του Βυζαντίου. Ο δικέφαλος αετός ήταν το σύμβολο της ρωσικής αυτοκρατορίας. Αυτό το σύμβολο το διεκδίκησε ο  αυτοκράτορας των Φράγκων,  Κάρολος ο Μέγας.  Ακόμα και σήμερα ο δικέφαλος αετός είναι το σύμβολο της Σερβίας, της Αλβανίας, της Ρώσικης Ομοσπονδίας, ακόμα και… του προπύργιου του τουρκικού Ισλάμ, της ισλαμικής πόλης του Ικονίου. Και γεννάτε το εύλογο ερώτημα πως υποτίθεται μια διεφθαρμένη αυτοκρατορία, όπως υποστήριξαν οι δυτικοί πλαστογράφοι της ιστορίας μας,  είναι το αντικείμενο ιστορικής διεκδίκησης  και διαδοχής από τόσες πολλές και διαφορετικές πλευρές ;

Άραγε σήμερα βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο ; Δηλαδή στις παραμονές της μεγάλης πτώσης του ελληνισμού ανάλογη με την ιστορική πτώση της   Κωνσταντινούπολης ; Η προδοσία μιας πολιτικής άθεης κλίκας, άνοιξε και πάλι τις κερκόπορτες και από την χώρα μας άρχισε η μεγάλη κρίση που φαίνετε να είναι καταλυτική σε μια «εκσυγχρονιστική» ελληνική κοινωνία, η οποία «οικοδομήθηκε» πάνω στον δυτικό ευδαιμονισμό και στην ωχαδερφική αποχαύνωση. Οι καρποί αυτής της προδοσίας είναι πικροί και γίνονται όλο και πιο οδυνηροί καθώς η διάλυση των πάντων έχει χτυπήσει τις πόρτες σχεδόν κάθε ελληνικής οικογένειας και την παρασέρνει στη δίνη της καταστροφής γκρεμίζοντας κάθε συνεκτικό κρίκο της κοινωνίας μας ενώ εξαπλώνετε σαν μικρόβιο σταδιακά  και αλλού χτυπώντας τα χαμηλά και μεσαία στρώματα. Απώτερος στόχος, οι άνθρωποι – ανδρείκελα, άβουλα πρόβατα χωρίς κανένα αυτεξούσιο.

Αλλά κάθε πτώση είναι και η αρχή μιας ανόδου, κάθε κρίση είναι και μια μεγάλη πνευματική ευκαιρία. Σε ένα σημαντικό του βιβλίο, ο Σεραφείμ Ρόουζ, ο μεγάλος αυτός Αμερικανός ορθόδοξος άγιος, αναφέρει πως η ορθοδοξία είναι η θρησκεία του μέλλοντος. Βομβαρδισμένοι σήμερα από την μεγαλύτερη κρίση της σύγχρονης ιστορία μας, αλλά και από την επιβουλή όλων των καλοθελητών των διαφόρων αιρέσεων με κορυφή την παγκοσμιοποίηση, αντιμετωπίζουμε την μεγάλη πρόκληση της μονής αλήθειας και της μόνης εκκλησίας, της μιας αγίας και καθολικής Ορθοδοξίας.

Η Ορθοδοξία είναι σήμερα η μόνη ζωντανή χριστιανική εκκλησία. Στις χριστιανικές χώρες της Ενωμένης Ευρώπης, (;;;), οι ναοί κλείνουν ο ένας μετά τον άλλο, γίνονται σουπερ μάρκετ, παιδικοί σταθμοί και ακόμα  χειρότερα, μουσουλμανικά τεμένη για του μουσουλμάνους που έχουν πλημμυρήσει την ευρωπαϊκή ήπειρο. Μόνο στην Ορθοδοξία συνεχίζονται να αναγείρονται ναοί, οι πιστοί να πυκνώνουν τις θειες λειτουργίες και τα προσκυνήματα και όλο και πιο πολλοί να αναζητάνε την καθοδήγηση  κάποιου φωτισμένου πνευματικού σε όλο αυτό το χάος που προκάλεσε η προδοσία και η οικονομική κρίση. Για αυτό τον λόγο ο Σατανάς, όπως τονίζει στο βιβλίο του ο Σεραφείμ Ρόουζ, βλέπει την Ορθοδοξία σαν τον χειρότερο εχθρό του και προσπαθεί με λυσσαλέο τρόπο  να την καταβάλλει.  Η χώρα μας, που εξακολουθεί με θαυματουργικό τρόπο να αναδεικνύει αγίους και εξακολουθεί να έχει ακόμα πιστούς Ορθοδόξους, έπρεπε να χτυπηθεί με τον πιο αμείλικτο τρόπο. Μπροστά σε αυτόν τον τρομερό πόλεμο και ενώ καταρρέουν τα πάντα γύρω μας τότε, όπως μας  διδάσκει ο Ρόουζ,  «Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πρέπει τώρα να εξοπλιστούν με σοβαρότητα αποκτώντας πλήρη συνείδηση του τι είναι η Ορθοδοξία μας» και παρακάτω προσθέτει, «Μην μετράτε με ανθρώπινα κριτήρια και να θυμάστε πάντα πως», «Μη φοβάσαι μικρό ποίμνιο γιατί ο Πατέρας σας ευαρεστήθηκε να σας δώσει την βασιλεία», «Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον  ότι ευδόκησεν ο Πατήρ υμών δούναι υμίν την βασιλείαν», (Λουκ 12-32)  και ότι, «Εκείνος υποσχέθηκε ότι οι πύλες της κολάσεως, (δηλαδή όλαι οι κακαί δυνάμεις του πονηρού διαβόλου και των διεστραμμένων ανθρώπων), δεν θα υπερισχύσουν της εκκλησίας Του», «και πύλαι άδου ου κατησχύσουσιν αυτής»  (Ματθ 16-18).

Βέβαια θα αναρωτηθεί κανείς πως όλα αυτά μπορεί να έχουν κάποια αξία  όταν κάποιος χάνει τη δουλειά του, δεν έχει λεφτά για να ταΐσει τα παιδιά του, δεν έχει λεφτά να πληρώσει  το ρεύμα, δεν έχει να πληρώσει το νοίκι και του κάνουν έξωση ; Εδώ όμως βρίσκεται όλη η αξία της Ορθοδοξίας μας. Εδώ θα θυμηθούμε αυτό που μόνο η Ορθοδοξία πιστεύει, δηλαδή την Θεια Οικονομία.  Η Ρωμιοσύνη τιμωρήθηκε με την πολύχρονη σκλαβιά της Οθωμανικής κατοχής, αλλά αυτή η σκλαβιά ήταν η απόδοση της Θείας Οικονομίας καθώς μέσα από το σκοτάδι δεν έσβησε αλλά άνθησε ξανά και ανδρώθηκε για άλλη μια φορά. Σήμερα βέβαια τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά αλλά ο τροχός της ιστορίας ξαναγυρίζει σε ένα ανώτερο επίπεδο. Όπως αναφέρει  χαρακτηριστικά ο πάτερ Παΐσιος, «Παλιά υπέφεραν οι άνθρωποι από τον πόλεμο σήμερα υποφέρουν από τον πολιτισμό». Αυτός ο άθεος και ευδαιμονικός πολιτισμός μας έφερε σε αυτή την άθλια σημερινή κατάσταση και τώρα οι ουρές για ένα πιάτο φαγητό καθημερινά μεγαλώνουν όλο και περισσότερο.

 Όμως τώρα είναι η ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε τι χάνουμε αλλά και τι έχουμε και τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία, χτυπημένοι και απογοητευμένοι, να ξαναγυρίσουμε στην χαμένη μας Ρωμιοσύνη, γιατί αυτή είναι η μόνη ελπίδα να ξανακερδίσουμε την χώρα μας, τους εαυτούς μας και να ξαναδούμε στην πνευματική «Κωνσταντινούπολη» μας να κυματίζει ξανά ο δικέφαλος αετός. Και όπως τόνισε ο πάτερ Παΐσιος, «πολλοί άγιοι θα παρακαλούσαν  να ζούνε στην εποχή μας για να αγωνιστούν», γιατί στην δική μας εποχή οι ευκαιρίες της αγιοποίησης είναι αν όχι μεγαλύτερες, τουλάχιστον οι ίδιες, όπως και την εποχή της πτώσης. Γιατί όπως αναφέρει ο Σεραφείμ Ρόουζ, η Ορθοδοξία είναι η θρησκεία του μέλλοντος και της παγκόσμιας λύτρωσης και σωτηρίας γιατί,

«τώρα δεν έχουμε εχθρό τον Χίτλερ ή τον Μουσολίνι αλλά τον διάβολο. Γι αυτό θα έχουμε ουράνιο μισθό», του Πατρος  Παϊσίου του αγιορείτη.

Νίκος Χειλαδάκης

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟΤΟΥΡΚΙΚΟ ΔΡΑΜΑ: ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΩΝ ΤΥΨΕΩΝ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Muhteşem Yüzyıl», (Μουχτεσσέμ Γιούζγιλ),  σημαίνει ο «Μεγαλοπρεπής Αιώνας»  και αναφέρετε από τους Τούρκους ιστορικούς στον δέκατο έκτο αιώνα, στον αιώνα της κυριαρχίας του κορυφαίου σουλτάνου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στον Σουλεϊμάν τον «Μεγαλοπρεπή». Σύμφωνα με το τουρκικό ιστορικό κατεστημένο ο αιώνας αυτός ήταν το μεγαλείο της δόξας της οθωμανικής αυτοκρατορίας που έφτασε από την Βιέννη μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό και από την Περσία μέχρι την Αλγερία και το Μαρόκο.

Ποια ήταν όμως η μεγαλοπρέπεια αυτής της αυτοκρατορίας που αυτοαποκλήθηκε η διάδοχος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή του Βυζαντίου, όπως σκόπιμα το χαρακτήρισαν οι δυτικοί ιστορικοί ; Το πρώτο χαρακτηριστικό, που σκόπιμα αγνοούν οι Τούρκοι ιστορικοί, ήταν ότι όλο το περιβάλλον του Σουλεϊμάν, ακόμα και ο ίδιος, δεν είχε καμία σχέση με αυτό που αποκλήθηκε μετέπειτα τουρκική  ταυτότητα. Ο ίδιος ήταν γόνος Σλάβας από την Πολωνία ενώ περιστοιχίζονταν από ένα στρατό εξωμοτών κυρίως ελληνικής καταγωγής. Η κορυφαία Σουλτάνα, η Χιουρέμ, ήταν κόρη ορθοδόξου Ρώσου παπά. Η άλλη σουλτάνα, η Μαχίντεβράν, ήταν Ρωμιά ορθόδοξη από την βόρειο Ήπειρο. Ο Βεζίρης Ρουστέμ πασάς ήταν ορθόδοξος χριστιανός του παιδομαζώματος από την Βοσνία. Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι πως ο μεγαλύτερος αξιωματούχος του και στενός του σύντροφος,  γαμπρός του από την αδελφή του, ο περίφημος και γλωσσομαθής Ιμπραήμ πασάς, ήταν γιος Έλληνα ψαρά  από την Πάργα της Ηπείρου.

Όλο αυτό το περιβάλλον που διακρίνονταν από το εξωμότικό του χαρακτήρα, δηλαδή από την μετάλλαξη της θρησκευτικής του συνείδησης, συνέπλεε μέσα σε ένα  πέλαγος σκοτεινών  ραδιουργιών, θανάσιμου ανταγωνισμού για απόκτηση αξιωμάτων, δολοφονιών,  αίματος, μίσους και εκδικητικότητας, που συνέθεταν ένα ζοφερό κλίμα μέσα στο όποιο αναδείχτηκε όλη αυτή η «δόξα» της Οθωμανικής αυτοκράτορας, (αρκεί κάνεις να παρακολουθήσει την περίφημη τουρκική τηλεοπτική σειρά, «Muhteşem Yüzyıl», όπου οι ίδιοι σημερινοί Νεότουρκοι διακατεχόμενοι από της τύψεις της ιστορίας παρουσιάζουν με γλαφυρό τρόπο αυτή την δραματική ιστορική πραγματικότητα). Είναι χαρακτηριστικό πως ο πρώτος κανόνας του κάθε σουλτάνου που ανέβαινε στον θρόνο, ήταν να εκτελέσει, συχνά με τα ίδια του τα χέρια, όλους τους συγγενείς, (θείους, αδέλφια, ξαδέλφια, κ.α.), επίδοξους διεκδικητές του Θρόνου. Η απουσία κάθε ηθικού υποβάθρου που  στηρίζονταν σε  μια δεσποτική ανδροκρατούμενη θρησκεία, αναδείκνυε σουλτάνους με εξώγαμα παιδιά από πολλές γυναίκες, διαστρέφοντας κάθε έννοια μιας φυσιολογικής οικογένειας. Παράλληλα η εδραίωση του κάθε σουλτάνου στην εξουσία, γίνονταν πάντα μέσω καταστολής εξεγέρσεων και στάσεων που πνίγονταν στο αίμα που έρεε άφθονο έξω από το παλάτι του Τοπ Καπί.  Άγνωστες σελίδες της επίσημης οθωμανικής ιστορίας αλλά γεγονότα καταγεγραμμένα, εξιστορούν  τις μουσουλμανικές επαναστάσεις που πνίγηκαν στο αίμα των Καλεντέρηδων, των Τζελάληδων, των Κιρτζαλήδων, του Πατρώνα Χαλίλ, κ.α.   Όλες αυτές οι  εξεγέρσεις διαψεύδουν οικτρά όλους αυτούς τους νεόκοπους «τουρκολάγνους» που υποστηρίζουν, δήθεν «νεοφώτιστοι, ότι η ελληνική επανάσταση του 21 ήταν… μια παράνομη ανταρσία εναντία στην νόμιμη  οθωμανική εξουσία. Αυτοί οι κύριοι πως ερμηνεύουν αυτές τις μουσουλμανικές εξεγέρσεις κατά  της αιμοσταγούς αυθαιρεσίας των Σουλτάνων ; 

Αυτό το σκοτεινό περίγραμμα βουτηγμένο στο αίμα της  άτεγκτης θρησκευτικής επιβολής και της εξωμοτικής προδοσίας, το διαδέχτηκε η νέα Τουρκία, το δημιούργημα του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Για να μπορέσει όμως να σταθεί  το νέο αυτό δημιούργημα διεκδικώντας την διαδοχή της πιο αιμοσταγούς αυτοκρατορίας της ιστορίας, έπρεπε να πάρει και αυτό το «βάπτισμα» του αίματος. Και αυτό το «βάπτισμα»  ήταν η γενοκτονία, κατά  άλλους εθνοκάθαρση, για το τουρκικό ιστορικό κατεστημένο, το «Tecrit», δηλαδή η «Απομόνωση». Εκατομμύρια νεκρών Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων, χριστιανών Αράβων, κ.α. «στολίζουν» σαν «έπαθλο» την ιστορική παρακαταθήκη της σύγχρονης Τουρκίας.  Θα παραθέσουμε ένα μόνο από τα αμέτρητα αλλά άγνωστα χαρακτηριστικά ιστορικά ντοκουμέντα από μια από τις πολλές γενοκτονίες που βαραίνουν την συνείδηση της νέας Τουρκίας :

«Στις 25 Φεβρουαρίου 1915, οι τουρκικές  δυνάμεις επιτέθηκαν στο χωριό της Gulpashan, ένα από τα πιο ευημερούντα ασσυριακά χωριά της περιοχής της Urmia. Σχεδόν όλοι οι άνδρες  του χωριού πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν ενώ  οι περισσότερες από τις γυναίκες είχαν  βιαστεί από τις τουρκικές ορδές. Στις 5 Μάρτη 1915 περίπου 800 Ασσύριοι που παρέμειναν στη Salamas, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν ηλικιωμένοι, με μερικές από τις φτωχότερες και νεότερες γυναίκες, συγκεντρώθηκαν στην πλατεία του χωριού και εκτελέστηκαν. Τον Απριλίο του 1915 έγιναν σφαγές στην περιοχή της Gawar, όπως και σε άλλες περιοχές  των Ασσυρίων. Ο αριθμός των μαρτύρων είναι άγνωστος. Οι σφαγές συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες. Οι Τούρκοι περικύκλωσαν 600 ασσυριακά σπίτια, στο χωριό Tel Mozilt. Μετά την καταγραφή  του πληθυσμού  πήραν όλους τους  άνδρες που βρήκαν μεταξύ των ηλικιών 12 και 70 και τους έθεσαν σε περιορισμό. Το επόμενο πρωί, οι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν σε μια περιοχή όπου τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ . Μετά από κάποιες διαφωνίες μεταξύ των Τούρκων αξιωματούχων σχετικά με το τι να κάνουν με τα νέα αγόρια και κορίτσια που έμεναν πίσω, ο στρατός αποφάσισε να τους σκοτώσει και αυτούς. Περίπου 1.500 παιδιά, μεταξύ των οποίων ο Αιδεσιμότατος Gabrial, (ένας  κοκκινομάλλης γενειοφόρος ιερέας), δολοφονήθηκαν». (μαρτυρία του  Agha Ayoob Hamzah  προσωπικού φίλου του Ιερέα). (Gorgis, Διάκονος Asman Alkass, Jirah Fi Tarikh Αλ-Συρίας, Trans. Subhi Younan. 1980. Σελ. 24). 

Στις 23 Απριλίου του 2011, για πρώτη φορά Τούρκοι διανοούμενοι και αρκετοί πολίτες συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία Ταξιμ της Κωνσταντινούπολης για να τιμήσουν τα θύματα της αρμενικής γενοκτονίας. Οι τύψεις της συνειδήσεως όλων αυτών προσπαθούν να βρουν διέξοδο καθώς το αίμα των εκατομμυρίων θυμάτων ακόμα δεν έχει βρει την δικαίωση του. Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε εκπληκτικό για την σημερινή Τουρκία και δείχνει όλο αυτό το ιστορικό βάρος που κουβαλάει πάνω του ένας κόσμος που ζει στην άλλη πλευρά του Αιγαίου και την διακαή επιθυμία του να απαλλαγεί από αυτές τις ιστορικές τύψεις.  Βέβαια και αυτό ήταν αναπόφευκτο, η συγκέντρωση αυτή προκάλεσε την έντονη αντίδραση  των εθνικιστών που οργισμένοι έκαναν αντισυγκέντρωση φωνάζοντας ακραία εθνικιστικά συνθήματα και ζητώντας ούτε λίγο ούτε πολύ,  τα κεφάλια όσων είχαν τολμήσει να έρθουν να τιμήσουν τα θύματα της τραγικής γενοκτονίας.

Η σημερινή Τουρκία  φαντάζει πως είναι η υπερδύναμη της περιοχής. Η υπερδύναμη αυτή όμως αιμορραγεί ακατάσχετα. Το αίμα συνεχίζει να ρέει άφθονο στις ανατολικές επαρχίες καθώς ένας ανελέητος πόλεμος με τους Κούρδους συνεχίζεται επί τριάντα σχεδόν χρόνια χωρίς να υπάρχουν σημάδια τερματισμού του. Πολλοί Τούρκοι άρχισαν να αναρωτιούνται που οδηγεί όλη αυτή η κατάσταση και ότι κάτι πρέπει να γίνει στον τομέα της αναγνώρισης των δικαιωμάτων των Κούρδων για να σταματήσει αυτή η αιματοχυσία. Ακόμα είναι μειοψηφία ενώ πολλοί καταδιώχτηκαν. Οι τύψεις όμως της ιστορίας ενός λαού που προήρθε κατά το πλείστον από ένα λουτρό αίματος και μια μεγάλης θρησκευτικής αποστασίας, δείχνουν να μεγαλώνουν συνεχώς. Αυτές  εκδηλώθηκαν  με ομολογιακό τρόπο και  σε μια τελευταία κινηματογραφική τουρκική επιτυχία, το «Güz Sancısı», που περιγράφει γλαφυρότατα το ανθελληνικό πογκρόμ του 1955 στην Κωνσταντινούπολη. Αυτές οι τύψεις είναι και το δραματικό στοιχείο της σύγχρονης  Τουρκίας που συχνά βλέπει τα τεχνητά της θεμέλια να τρίζουν επικίνδυνα.

Δυστυχώς όμως  σε όλες αυτές τις  εξελίξεις οι φυσικοί πνευματικοί κληρονόμοι της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή εμείς,  παραμένουμε απλοί θεατές βουτηγμένοι στην ιστορική μας αγνωμοσύνη και στις αλλεπάλληλες κρίσεις μας. Και το άσχημο είναι ότι τα γεγονότα που αναμένονται πολύ σύντομα μπορεί να μας ξεπεράσουν χωρίς να μπορούμε πλέον να τα ελέγξουμε με ότι συνεπάγεται μια τέτοια εξέλιξη.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΩΑΜΕΘ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

  «Ο Ιησούς είναι ο υιός της Μαρίας, ο απεσταλμένος του Ύψιστου και ο Λόγος Του. Τον έστειλε στην Μαρία . Είναι η πνοή Του»
     ΚΟΡΑΝΙ  ΚΕΦ 4 σουρά 169.

Μια από τις πιο σημαντικές αλλά και άγνωστες σελίδες της Οθωμανικής ιστορίας την οποία αποφεύγει σαν «κόκκινο πανί» η σύγχρονη Τουρκία, είναι η αναφορά στους μεγάλους εκείνους μουσουλμάνους «αγίους» που τελικά αποδέχτηκαν την ανωτερότητα του Ιησού Χριστού έναντι του Μωάμεθ και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις μαρτύρησαν και εκτελέστηκαν για αυτή τους την πίστη. Οι μουσουλμάνοι αυτοί δεν βαπτιστήκαν χριστιανοί και φυσικά δεν κατατάσσονται στον συναξάρι των αγίων της Ορθοδοξίας μας, αποτελούν όμως ένα μεγάλο κόλαφο για το Ισλάμ και ειδικά για την σημερινή ισλαμική Τουρκία, που  ακροβατεί επικίνδυνα πάνω σε ένα χάρτινο οικοδόμημα μιας  επίπλαστης και τεχνητής εθνοθρησκευτικής ταυτότητας. 


ΣΕΙΧΗΣ ΜΠΕΝΤΡΕΝΤΙΝ
Στα τέλη του δέκατου τέταρτου και στις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα  εμφανίστηκε στην Μικρά Ασία ο Σεΐχης Μπεντρεντίν Μαχμούτ, (1359- 1420), ένας θρησκευτικός και λαϊκός ηγέτης ο οποίος από πολλούς μουσουλμάνους λατρεύετε ακόμα και σήμερα σαν άγιος. Ο Μπεντρεντίν γεννήθηκε στην πόλη Σιμάβ της Ανατολίας, σε μια εποχή που η θρησκευτική ταυτότητα ήταν πολύ μπερδεμένη και συμβίωναν μαζί χριστιανοί ορθόδοξοι, χριστιανοί αιρετικοί, μουσουλμάνοι και εξισλαμισμένοι με ατελή θρησκευτική συνείδηση. Ήταν  Ρωμιός από την  μητέρα του και είχε ανατραφεί με χριστιανικά πρότυπα ενώ μιλούσε πολύ καλά τα ελληνικά και ήξερε αρκετές χριστιανικές προσευχές. Η χριστιανική ελληνορθόδοξη παιδεία του τον επηρέασε καθοριστικά στην μετέπειτα περιπετειώδη ζωή του, που σημαδεύτηκε από μια μεγάλη ανταρσία ενάντια στο θρησκευτικό μουσουλμανικό κατεστημένο.  Έκανε θρησκεύτηκες σπουδές στην Αίγυπτο και όταν γύρισε στην Μικρά Ασία άρχισε να κηρύττει την διδασκαλία του σε ένα κοινό που τον δέχτηκε σαν μεγάλο  δάσκαλο. Κήρυττε την ισότητα μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων, ενώ το κήρυγμα του  περιείχε βασικές χριστιανικές θέσεις. Αλλά το κυριότερο στοιχείο της διδασκαλίας του που τον έκανε και πολύ γνωστό, ήταν ότι κήρυττε την λατρεία προς τον Ιησού Χριστό, σε σημείο μάλιστα να προκαλέσει τους δογματικούς μουσουλμάνους και να κατηγορηθεί σαν επικίνδυνος γκιαούρης.

 Κάποιοι τον είχαν χαρακτηρίσει, (Χαλίλ Ιναλτσίκ), σαν θεολόγο, άγιο, μυστικιστή αλλά πολύ περισσότεροι μουσουλμάνοι θεολόγοι τον θεωρούσαν άπιστο και καταραμένο. Είχε μια καταπληκτική ικανότητα να διεγείρει το ποίμνιο του και εμφανίζονταν σαν τους χριστιανούς Αποστόλους  περιοδεύοντας σε πόλεις και χωριά, κηρύττοντας την νέα του διδασκαλία που ανέτρεπε την μέχρι τότε επικράτηση του Ισλάμ στην Μικρά Ασία. Οι περισσότεροι οπαδοί του προέρχονταν από τις περιοχές της Σμύρνης, του Σαρουχάν, (δυτική Μικρά Ασία), και από την περιοχή των Βαλκανίων, δηλαδή περιοχές όπου πλειοψηφούσε το ελληνορθόδοξο χριστιανικό στοιχείο. Το εντυπωσιακό ήταν πως τον δεχτήκαν και τον πίστεψαν αμέσως οι ελληνορθόδοξοι χριστιανοί. Τον ακολουθούσαν πολλοί χριστιανοί αγρότες που έβλεπαν στο πρόσωπο του τον λυτρωτή από την καταπίεση που υφίσταντο. Ο Σεΐχης Μπεντρεντίν πίστευε στον Χριστό, γι’ αυτό και οι χριστιανοί τον λάτρευαν σαν άγιο ενώ κήρυττε πως το πνεύμα του Χριστού  είναι αιώνιο. Ένα άλλο ιδιαίτερο στοιχείο που τον έκανε να ταυτίζετε με τον χριστιανισμό, ήταν ότι επέτρεπε το κρασί στους οπαδούς του, κάτι που το Ισλάμ το θεωρεί αμαρτία, ενώ δεν έδινε καμιά σημασία αν ο οπαδός του ήταν μουσουλμάνος, ορθόδοξος, αιρετικός, ή χριστιανός. Μάλιστα ήταν τόσο αυστηρός στο θέμα αυτό, ώστε κήρυττε πως όποιος μουσουλμάνος έλεγε και χαρακτήριζε απίστους τους χριστιανούς, θα έπρεπε να θεωρηθεί ο ίδιος άπιστος.

Από τις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του δέκατου πέμπτου αιώνα οι οπαδοί του είχαν  γίνει τόσο πολλοί, ώστε άρχισαν να απειλούν την ιδία την οθωμανική εξουσία. Γύρω στα 1416 ο Μπεντρεντίν άρχιζει μια κανονική ανταρσία, όπως την χαρακτήρισαν οι Οθωμανοί, ενάντια στο μουσουλμανικό θρησκευτικό κατεστημένο. Ο σουλτάνος για να τον αντιμετωπίσει πριν η εξέγερση πάρει επικίνδυνες διαστάσεις,  έστειλε  ισχυρό στρατό  και άρχισε να τον κυνηγά. Γρήγορα όμως κατάλαβε πως ήταν πολύ δύσκολο να τον καταβάλει καθώς οι οπαδοί του και ιδιαιτέρα οι ορθόδοξοι χριστιανοί Έλληνες οπαδοί του, ήταν έτοιμοι να θυσιαστούν για τον δάσκαλο τους. Τελικά μετά από πολλές μάχες και σκληρή καταδίωξη ο Μπεντρεντίν συλλαμβάνετε και οδηγείτε στην πόλη των Σερρών, στην ανατολική Μακεδονία, για να δικαστεί από μουσουλμανικό δικαστήριο. Εκεί τον κατηγορούν ανοιχτά ότι απαρνήθηκε την πατρική του θρησκεία, το Ισλάμ, και ότι κήρυττε την επιστροφή στον χριστιανισμό. Στις Σέρρες ο Μπεντρεντίν καταδικάστηκε σε θάνατο και κρεμάστηκε δημόσια για να παραδειγματιστούν οι οπαδοί του.

             ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΜΠΟΡΚΛΟΥΤΖΕ
Οι δυο κυριότεροι μαθητές του Μπεντρεντίν, ήταν ο Τοπράκ Κεμάλ και ο Μουσταφά Μπορκλουτζέ. Η περίπτωση του Μπορκλουτζέ είναι εξαιρετική, γιατί η ζωή του, όπως εξιστορήθηκε  από τους οπαδούς του, δείχνει την μεγάλη επίδραση που είχε πάνω τους η ζωή του Ιησού Χριστού.  Ο Μπορκλουτζέ  ήταν ένας δάσκαλος που δίδαξε  στο ποίμνιο του, την ανωτερότητα του χριστιανισμού πιάστηκε από τους    μουσουλμάνους Οθωμανούς, δικάστηκε, καταδικάστηκε σε θάνατο, σταυρώθηκε και πέθανε πάνω στον σταυρό. Αλλά  το πιο εκπληκτικό είναι, όπως διαδόθηκε μετά τον θάνατο του, ότι επανήλθε στην ζωή  και κυκλοφορούσε στην  νήσο Σάμο μέχρι να χαθεί με ένα περίεργο τρόπο για πάντα. Είναι δηλαδή προφανής η παρομοίωση του με τον Χριστό που του έγινε από τους πιστούς οπαδούς του. Ο Μπορκλουτζέ, όπως υποστήριξαν οι οπαδοί του,  ήταν ένας δάσκαλος που θυσιάστηκε για τους μαθητές και οπαδούς του, αλλά και ένας μύθος, ένας θρύλος που παρουσιάστηκε σαν μια παράλληλη μορφή με τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, σε ένα μουσουλμανικό περιβάλλον,  γι’ αυτό και αποτελεί μια εξόχως ιδιαίτερη περίπτωση.

Έζησε και αυτός στα τέλη του δέκατου τέταρτου και στις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα. Σαν γενέτειρα του αναφέρετε η πόλη του Αϊδίνου, στην ευρύτερη περιφέρεια της Σμύρνης, μια περιοχή όπου πάντα κατοικούσε πυκνός ελληνορθόδοξος πληθυσμός. Ακολούθησε τον δάσκαλο του Μπεντρεντίν, αλλά γρήγορα απέκτησε το δικό του ποίμνιο στην περιοχή της δυτικής Μικράς Ασίας. Λέγετε ότι τον ακολουθούσαν, κατά άλλους 4.000, κατά άλλους 10.000 πιστοί οπαδοί του. Ο Μπορκλουτζέ, (που θεωρήθηκε σαν ο διάδοχος του Μπεντρεντίν), κήρυττε όπως και ο Μπεντρεντίν την ανωτερότητα του χριστιανισμού έναντι του Ισλάμ. Είχε όμως προχωρήσει ακόμα περισσότερο από τον Μπεντρεντίν και συμπεριφέρονταν στους χριστιανούς σαν να ήταν άγγελοι, ανεβάζοντας τους  πιο πάνω   από τους μουσουλμάνους. Μάλιστα έφτασε στο σημείο να καλέσει τους παπάδες της Χίου να προσχωρήσουν στο κήρυγμα του. Έτσι μετά από λίγο καιρό παρατηρήθηκε να τον ακολουθούν ανάμεσα στους οπαδούς του και ελληνορθόδοξοι ιερείς, δίνοντας  μια ιδιαίτερη διάσταση στην διδασκαλία  του στην περιοχή της δυτικής Μικράς Ασίας. 

 Το κίνημα του, όπως και το κίνημα του Μπεντρεντίν, θεωρήθηκε από τον σουλτάνο σαν ανταρσία και στάλθηκε ισχυρή στρατιωτική δύναμη να τον αντιμετωπίσει. Οι δυνάμεις του σουλτάνου προέβησαν σε σφαγές χιλιάδων οπαδών του. Τελικά μετά από ένα άγριο κυνηγητό ο Μουσταφά Μπορκλουτζέ συνελήφθη και υπέστη από τους άντρες του σουλτάνου, όπως χαρακτηριστικά ιστορούσαν οι οπαδοί του, τα βάσανα του ίδιου του Ιησού Χριστού. Τον οδήγησαν   σε ένα λόφο όπου και τον σταύρωσαν  με την κατηγορία ότι δεν είναι μουσουλμάνος, αλλά γκιαούρης και σύμμαχος των χριστιανών τους οποίους αυτός και οι οπαδοί του θεωρούσαν αγγέλους. Το μαρτύριο αυτό του Μπορκλουτζέ θρηνήθηκε έντονα από τους οπαδούς του, αλλά το εκπληκτικό, και αυτό δείχνει την μεγάλη λατρεία που του είχαν οι οπαδοί του, ήταν πως  μετά τον θάνατο του πάνω στον σταυρό, πίστεψαν πως αναστήθηκε, (Ölümünden sonra aslında ölmeyip Sisam Adasında yaşamaya devam ettiği yayıldı = Μετά τον θάνατο του στην πραγματικότητα δεν πέθανε και διαδόθηκε πως συνέχισε την ζωή του στην νήσο Σάμο).   Από τότε πολλοί θρύλοι και τραγούδια τραγούδησαν τον μάρτυρα Μουσταφά Μπορκλουτζέ, που πέθανε πάνω στον σταυρό

                ΜΟΛΑ ΚΑΜΠΙΖ
Τον δέκατο έκτο αιώνα εμφανίστηκε στην Μικρά Ασία  ένας πολύ σημαντικός  μουσουλμάνος σεΐχης, ο Μολά Καμπίζ,  Ο Καμπίζ δίδασκε στους μουσουλμάνους ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν κατά πολύ ανώτερος από τον προφήτη Μωάμεθ αλλά και  την υπεροχή της ελληνορθόδοξης θρησκείας έναντι του ιδιότυπου Ισλάμ που είχε επικρατήσει στην Μικρά Ασία. Άρχισε την διδασκαλία του πολύ νωρίς και απέκτησε χιλιάδες οπαδούς και  στην Μικρά Ασία αλλά και στην Ρούμελη.  Το εκπληκτικό με τον Μολά Καμπίζ, ήταν πως  δίδασκε φανερά πως  ο Χριστός ήταν ανώτερος από τον Μωάμεθ. Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε εκπληκτικό από ένα κατά επίφαση μουσουλμάνο.

Μόλις έγινε ευρέως γνωστή η διδασκαλία του, η φήμη του έφτασε και στην οθωμανική αυλή προκαλώντας μεγάλη ταραχή στο μουσουλμανικό ιερατείο.  Η διδασκαλία του εξόργισε τους θρησκευτικούς κύκλους της οθωμανικής αυλής και αφού τον συνέλαβαν τον παρέπεμψαν σε δίκη.  Εκεί εμφανίστηκε αγέρωχος, σίγουρος και σταθερός στην πίστη του ότι ο χριστιανισμός είναι ανώτερος από το Ισλάμ και ότι ο Χριστός είναι κατά πολύ ανώτερος από τον Μωάμεθ. Τελικά το δικαστικό συμβούλιο των καζασκέρηδων δεν κατάφερε, εξ αιτίας της μεγάλης του ευγλωττίας με την οποία στήριξε τα επιχειρήματα του, να το καταδικάσουν για να τον εκτελέσουν. Είναι χαρακτηριστικό πως ο Μολά Καμπίζ έφερε σαν επιχειρήματα για να στηρίξει την διδασκαλία του, ρητά από το ίδιο το Κοράνι  υποστηρίζοντας ότι έτσι επαληθεύετε η άποψη του πως ο Χριστός είναι ανώτερος από τον Μωάμεθ. Το αποτέλεσμα   της δίκης και η προσωρινή αθώωση εξόργισε τον τότε σουλτάνο, Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή. Ο σουλτάνος οργισμένος, γιατί «ο άπιστος αυτός που εξευτέλιζε την δόξα του Προφήτη κατάφερε να φύγει ατιμώρητος»,  συγκάλεσε γρήγορα μια άλλη δίκη με την παρουσία του ιδίου του τότε Σειχουλισλάμη, (θρησκευτικού αρχηγού των μουσουλμάνων),  Κεμάλπασα –Ζαντέ και το καδή της Κωνσταντινούπολης. Ακολούθησε έντονη λογομαχία ανάμεσα στον Σειχουλισλάμη και τον Μολά Καμπίζ. Ο Σεΐχουλισλάμης πάσχιζε να αποστομώσει τον Καμπίζ  χωρίς όμως να τον καταφέρει να αποκηρύξει τις απόψεις του.  Στο τέλος το δικαστήριο, (το 1527),  κάτω από την έντονη πίεση του σουλτάνου Σουλεϊμάν του πρώτου, τον καταδίκασε  σε θάνατο.

Τελικά ο Μολά Καμπίζ εκτελέστηκε γιατί  δεν δίστασε μπροστά στο ανώτατο θρησκευτικό συμβούλιο της αυτοκρατορίας να υπερασπιστεί την πίστη του με θάρρος και με αντίτιμο την ίδια του την ζωή. Η δίκη του παρομοιάστηκε από τους οπαδούς του με την δίκη του Ιησού Χριστού και η καταδίκη του σε σταυρικό θάνατο θρηνήθηκε με έντονο τρόπο. Οι οπαδοί του Καμπίζ αναφέρονται ότι υπήρχαν μέχρι  τα τέλη του δεκάτου έκτου αιώνα. Η διδασκαλία του είχε διαδοθεί σε πολλές περιοχές της Μικράς Ασίας αλλά και της Θράκης και μέχρι σήμερα αναφέρετε πως υπάρχουν πυρήνες οπαδών του  στην μικρασιατική Ανατολία.

Νικόλαος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος