(Περιοδικό "Τότε...", τ. 45, Νοεμ.-Δεκ. 1993)
Σήμερα, εποχή έντονων αναζητήσεων για το μέλλον του ελληνισμού, πολλοί ψάχνουν να βρουν τα αίτια της προβληματικής καταστάσεώς του. Ορισμένοι νόμισαν πως βρήκαν τον μεγάλο ένοχο. Λέγουν: "Ο Χριστιανισμός είναι ο καταστροφέας του λαμπρού ελληνικού πολιτισμού, ο Χριστιανισμός είναι το σκότος που κάλυψε το ελληνικό φως".
Ο Χριστιανισμός ρίζωσε όπου υπήρχε Ελληνικός πολιτισμός
Εμείς όμως θα ρωτήσουμε: Ποιοι δέχθηκαν τον Χριστιανισμό; Δεν υπάρχει δεύτερη γνώμη, ότι τον Χριστιανισμό τον εδέχθησαν οι Έλληνες και όσοι είχαν επηρεασθεί βαθειά από τον ελληνικό πολιτισμό. Από τους αρχαίους λαούς, οι οποίοι είχαν συγκροτήσει ισχυρούς πολιτισμούς πριν την εμφάνιση του Ιησού ΧΡΙΣΤΟΥ, μόνο οι Έλληνες και όσοι είχαν επηρεασθεί ισχυρά απ' αυτούς δέχθηκαν μαζικά τον Χριστιανισμό. Αυτοί και κανένας άλλος. Οι Εβραίοι παρ' ότι στα πλαίσια του έθνους τους εμφανίστηκε και έδρασε ο Ιησούς ΧΡΙΣΤΟΣ δεν ΤΟΝ εδέχθησαν. Οι Χριστιανοί ανάμεσα στους Εβραίους ήσαν πάντα μια μικρή ομάδα, η οποία την εποχή της Ιουδαϊκής επαναστάσεως του 70 μ.Χ. αποχωρίσθηκαν από τον κορμό του Εβραϊκού έθνους.
Η Εβραϊκή παράδοση αποδείχθηκε στην πράξη αντίθετη και εχθρική με τον Ιησού ΧΡΙΣΤΟ. Επίσης και οι Πέρσες δεν εδέχθησαν μαζικά τον Ιησού ΧΡΙΣΤΟ. Στην Περσία το Ευαγγέλιο του Ιησού ΧΡΙΣΤΟΥ κηρύχθηκε, όμως οι χριστιανοί ουδέποτε ήσαν κάτι περισσότερο από μια μικρή μειοψηφία. Στις Ινδίες είχαμε παρόμοια περίπτωση. Στις Ινδίες τον Χριστιανισμό κήρυξε ο Απόστολος Θωμάς. Η εκκλησία του Αποστόλου Θωμά είναι μία από τις αρχαιότερες εκκλησίες, όμως απέμεινε απομονωμένη μέχρι την εποχή μας, σχεδόν 2000 χρόνια, στις Ν.Δ. ακτές της Ινδίας. H κουλτούρα των Ινδιών φαίνεται να προβάλει μια ιδιαίτερη αντίσταση στον Χριστιανισμό. Το ίδιο παρατηρούμε σ' όλο τον χώρο της Άπω Ανατολής. Ο Χριστιανισμός σε διάφορες ευκαιρίες διδάσκεται αλλά πουθενά δεν ρίζωσε και δεν αναπτύχθηκε, όπως στο χώρο όπου είχε δεχθεί το ελληνικό πνεύμα. Μιλώντας γενικά μπορούμε να πούμε, ότι οι ανατολικοί πολιτισμοί απεδείχθησαν σε μεγάλο βαθμό ασύμβατοι με τον Χριστιανισμό.
Ενώ αντίθετα, όπου έχουν διαδοθεί οι ελληνικές πολιτιστικές αξίες εκεί ο Χριστιανισμός ριζώνει και επικρατεί. Είναι ενδιαφέρον να επισημάνουμε ότι έχουμε ένα φαινόμενο χωρίς εξαιρέσεις. Όπου ο ελληνισμός διαδόθηκε και επηρέασε σοβαρά τα πνεύματα, ο Χριστιανισμός ακολούθως επικράτησε. Τα σύνορα εξαπλώσεως του Χριστιανισμού συμπίπτουν ακριβώς με τα σύνορα εξαπλώσεως του ελληνισμού. Δεν υπήρξε περίπτωση λαού που δέχθηκε σοβαρή επίδραση του ελληνισμού και να μη δέχθηκε τον Ιησού ΧΡΙΣΤΟ στην συνέχεια. Όπως δεν υπήρξε περίπτωση λαού ανατολικού πολιτισμού που να δέχθηκε μαζικά τον Ιησού ΧΡΙΣΤΟ.
Φαίνεται πως υπάρχουν μέσα στον ελληνικό πολιτισμό κάποια στοιχεία που βοηθούν την αποδοχή του Ιησού ΧΡΙΣΤΟΥ ενώ αντίθετα υπάρχουν κάποια στοιχεία στην ανατολική πολιτιστική παράδοση που είναι αντίθετα.
Μείναμε Έλληνες διότι είμαστε Χριστιανοί
Καθώς κινούμαστε στην επιφάνεια των ιστορικών φαινομένων διαπιστώνουμε κάτι ακόμα πολύ χαρακτηριστικό. Η πίστη στον Ιησού ΧΡΙΣΤΟ βοήθησε στις δύσκολες στιγμές της ιστορίας μας να κρατήσουμε την ελληνικότητά μας. Μείναμε Έλληνες γιατί κρατήσαμε την πίστη μας στον ΧΡΙΣΤΟ. Μπορεί να χάσαμε την γλώσσα μας στο Ερζερούμ ή την Καισάρεια, μπορεί να χάσαμε την ελληνική παιδεία μας, εφ' όσον όμως κρατήσαμε τον ΧΡΙΣΤΟ, η ελληνικότητα ήταν αυτονόητη και παρούσα. Αντιθέτως όσοι Έλληνες εγκατέλειψαν τον Ιησού ΧΡΙΣΤΟ, έστω κι αν διατήρησαν την ελληνική γλώσσα έχασαν την ελληνική τους συνείδηση. Το φαινόμενο αυτό το παρατηρούμε στους Τουρκοκρητικούς, στους Τουρκοκύπριους, στους Βαλάαδες της Κοζάνης, στην μερίδα των Ποντίων που εξισλαμίστηκαν. Αυτοί εγκατέλειψαν τον ΧΡΙΣΤΟ και διατήρησαν την ελληνοφωνία τους. Η ελληνοφωνία δεν βοήθησε καθόλου στην διατήρηση της ελληνικότητός τους.
Κι εδώ έχουμε ένα φαινόμενο με απόλυτη ισχύ. Εγκατάλειψη του Ιησού ΧΡΙΣΤΟΥ με διατήρηση της ελληνοφωνίας συνοδεύεται πάντα από την απώλεια της ελληνικότητος. Ενώ αντιθέτως, η απώλεια της ελληνοφωνίας σε συνδυασμό με την πίστη στον ΧΡΙΣΤΟ συνοδεύεται πάντα με τη διατήρηση της ελληνικότητος. Αυτό υπαινίσσεται, ότι η πίστη στον ΧΡΙΣΤΟ εγκλείει μυστικά και το ελληνικό πολιτιστικό υπόβαθρο. Τέλος υπήρξε και μια κατηγορία λαών, οι οποίοι εδέχθησαν τον Χριστιανισμό ενώ ευρίσκοντο σε κάποιο στάδιο βαρβαρισμού. Μιλάμε για τα Γερμανικά και Σλαβικά φύλα, τους Σκανδιναβούς, τους Άγγλους τους Ιρλανδούς. Αυτοί οι λαοί, όλοι χωρίς εξαίρεση, σε κάποιο στάδιο της αναπτύξεώς τους ενδιαφέρθηκαν ζωηρά και προσέλαβαν τον ελληνικό πολιτισμό. Είναι ενδιαφέρον να επισημάνουμε, ότι μόνο αυτοί οι λαοί ενδιαφέρθηκαν ζωηρά για τον ελληνικό πολιτισμό και όχι οι Αφγανοί, οι Ινδοί και οι Κινέζοι. Και αυτή η περίπτωση αποτελεί ισχυρή ένδειξη της αμοιβαιότητας Χριστιανισμού και ελληνισμού.
Διαπιστώσαμε .μέχρι τα τώρα, ότι ο ελληνικός χώρος ήταν ιδεώδης για το χριστιανικό κήρυγμα, ότι η πίστις στον Ιησού ΧΡΙΣΤΟ προφύλαξε την ελληνικότητα και ότι βαρβαρικοί λαοί, οι οποίοι εδέχθησαν τον ΧΡΙΣΤΟ, εν συνεχεία εδέχθησαν και τον ελληνικό πολιτισμό. Αυτά είναι πολύ ισχυρές ενδείξεις για την ύπαρξη μιας βαθύτερης συγγένειας ανάμεσα στον ελληνισμό και τον χριστιανισμό. Όμως παρ' όλα αυτά κάποιοι ισχυρίζονται πως ο Χριστιανισμός κατέστρεψε τον ελληνισμό.
Έλληνες άγιοι οικοδομούν την Εκκλησία του Χριστού
Στην πραγματικότητα ο ελληνισμός είχε συντριβεί πολιτικά πολύ πριν την εμφάνιση του Ιησού ΧΡΙΣΤΟΥ. Όταν ο ΧΡΙΣΤΟΣ κήρυξε το Ευαγγέλιο δεν υπήρχε Έλληνας, που να μην είχε υπαχθεί στην εξουσία της Ρώμης. Τους τελευταίους αιώνες πριν την εμφάνιση του Ιησού ΧΡΙΣΤΟΥ και τους πρώτους μετά την εμφάνισή ΤΟΥ, οι Έλληνες ασχολούντο με τον σχολιασμό και την κατάταξη των παλαιών έργων. Καινούργιες σημαντικές αναβάσεις και τομές σ' όλους τους τομείς της πνευματικής ζωής δεν συντελούνταν πλέον. Εκεί που άλλοτε έρεε ένας μεγάλος ποταμός, μετά βίας υπήρχε ένα μικρό ρυάκι. Αυτό δεν έγινε εξ' αιτίας ενός εξωτερικού παράγοντα αλλά από εσωτερικούς λόγους. Οι βαθείς λόγοι της παρακμής του ελληνισμού βρίσκονται στην αντιφατική και δίβουλη λειτουργία της ελληνικής ψυχής και όχι σε κάτι εξωτερικό. Το να επισημάνουμε τους λόγους της αυτοφθοράς του ελληνισμού είναι προϋπόθεση για μια εθνική αναγέννηση, γιατί ό,τι ίσχυε παλιά ισχύει και σήμερα. Πάντως λογικά δεν είναι δυνατόν να συνδυάσουμε την παρακμή του ελληνισμού με τον Χριστιανισμό, γιατί η ελληνική παρακμή και το πνευματικό αδιέξοδο της ελληνικής ψυχής εμφανίζεται και εξελίσσεται αιώνες πριν την εμφάνιση του Ιησού ΧΡΙΣΤΟΥ αγκαλιάζοντας όλες τις πλευρές του βίου και της ψυχής του Έλληνα.
Λοιπόν όταν ο Ιησούς ΧΡΙΣΤΟΣ εμφανίζεται, ο ελληνισμός βρίσκεται σε αδιέξοδο και παρακμή η οποία διαρκεί αιώνες. Είναι τελείως φανερό πως ο ελληνισμός με τα δικά του μέσα δεν μπορούσε να ξεφύγει από το αδιέξοδο. Ακριβώς επειδή η ελληνική ψυχή μπορεί λόγω της παιδείας της να συνειδητοποιεί το αδιέξοδό της, και επειδή έχει μάθει να ερευνά, αντιλαμβάνεται πιο εύκολα από τους ανθρώπους άλλων πολιτισμών την μεγάλη ευκαιρία που δίνει σ' όλους τους ανθρώπους ο Ιησούς ΧΡΙΣΤΟΣ, ο άρτος ο εκ του Ουρανού καταβάς.
Ο ελληνισμός όταν δέχεται τον ΧΡΙΣΤΟ πραγματοποιεί δύο μεγάλα έργα τα οποία συνδέονται μεταξύ τους. Το πρώτο έργο είναι η οικοδόμηση της εκκλησίας του ΧΡΙΣΤΟΥ. Αμέτρητοι μάρτυρες και άγιοι στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, Έλληνες στη συντριπτική τους πλειοψηφία, με τη δράση τους, την πίστη τους, το αίμα τους οικοδομούν την εκκλησία του ΧΡΙΣΤΟΥ. Σε συνδυασμό μ' αυτό το έργο, αυτήν την εποχή μέσα στην ελληνική ψυχή συντελείται μια μεγάλη πνευματική επανάσταση. Η φιλοσοφία μετατρέπεται σε φιλοκαλία...
Η φιλοκαλία, όπως λέει η λέξη, είναι η αγάπη του καλού, εργάτης της φιλοκαλίας είναι ο άγιος. Ο άγιος είναι ένας καινούργιος τύπος ανθρώπου, ένα καινούργιο πρότυπο. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι πολλοί επιφανείς άγιοι των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού είχαν πολύ ισχυρή φιλοσοφική μόρφωση. Ήξεραν πολύ καλά την φιλοσοφική μέθοδο και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο μπορούσαν να εκτιμήσουν με ακρίβεια, τα όρια αυτής της μεθόδου. Ο Χριστιανός άγιος ξέρει, ότι η γνώση αυτή καθεαυτή δεν μπορεί να μετουσιώσει τα ψυχικά περιεχόμενα ενός ανθρώπου. Όπως ακριβώς η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι είμαι βρώμικος δεν με καθαρίζει, αν δεν κάνω μπάνιο, έτσι και η λογική κριτική ενός πάθους της ψυχής δεν οδηγεί στην απαλλαγή μου από το πάθος. Ο φιλόσοφος νους μπορεί να ερευνά και να ορθολογίζεται, όμως δεν μπορεί να καθαρίσει την ψυχή από τα πάθη που δημιουργούν δυσαρμονία μέσα μας και έξω μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι η λογική γνώση είναι άχρηστη. Αντιθέτως είναι πολύ χρήσιμη γιατί μας βοηθάει να εντοπίσουμε το πρόβλημα και μας εμπεδώνει την διάθεση να το λύσουμε. Τη λύση του προβλήματος της ανθρώπινης ψυχής δεν μας την δίνει ο Έλληνας φιλόσοφος αλλά ο Έλληνας Άγιος. Οι χριστιανοί άγιοι έχουν εκπονήσει μία μέθοδο θεραπείας της ανθρώπινης ψυχής. Ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας της ανθρώπινης ψυχής είναι η ζωντανή και βιωματική σχέση με τον Ιησού ΧΡΙΣΤΟ. Χωρίς αυτήν την σχέση, η οποία περνάει από πολλά στάδια και αναβαθμούς, τίποτα δεν είναι' δυνατόν. Το δεύτερο σημείο που έχει τεράστια σημασία είναι η θέληση να γεννηθεί μέσα μας η απέραντη, η απεριόριστη Αγάπη, η οποία αγκαλιάζει τους πάντες και τα πάντα. Η Αγάπη αυτή δεν έχει καμμία σχέση με την "αγάπη" του συναισθήματος, που μας κρατάει εξαρτημένους απ' ό,τι έχουμε ανάγκη. Αντίθετα η απέραντη Αγάπη, για την οποία μιλάμε, μας δίνει απέραντη ελευθερία και αυτάρκεια και μας μετατρέπει σε δημιουργούς. Οι Έλληνες άγιοι εδημιούργησαν μια πλούσια κληρονομιά, η οποία δυστυχώς είναι άγνωστη ακόμα και σε εμάς τους Έλληνες. Το αν θα θελήσουμε να προσεγγίσουμε τον πνευματικό θησαυρό που έχουν συσσωρεύσει οι Έλληνες άγιοι θα καθορίσει την τύχη του έθνους μας αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητος.
Σήμερα...
Σήμερα ζούμε μια εποχή που πολλούς απελπίζει. Όλα τα νοήματα που θέλησε να υψώσει η ανθρώπινη έπαρση έχουν καταπέσει στερημένα από αξία. Όλες οι διαδρομές έχουν διανυθεί πολλές φορές. Όλες οι πιθανότητες και τα ενδεχόμενα έχουν ερευνηθεί λεπτομερειακά και δεν έχει βρεθεί λύση στο ανθρώπινο πρόβλημα. Τι θα παρηγορήσει την ανθρώπινη ψυχή; Τι θα την καθαρίσει από τα πάθη; Τι θα τη θρέψει και αναπτύξει; Κανένας φιλόσοφος, κανένας ερευνητής δεν έδωσε ποτέ πραγματική απάντηση. Μόνον ο Ιησούς ΧΡΙΣΤΟΣ και οι πραγματικοί μαθητές ΤΟΥ, οι άγιοι της φιλοκαλίας. Πρέπει σήμερα να αναρωτηθούμε, τι καινούργιο έφερε στον κόσμο η ελληνική ψυχή και τι απέραντες προοπτικές έφερε στον κόσμο ο Ιησούς ΧΡΙΣΤΟΣ.
Πρέπει να κατανοήσουμε βαθειά, πώς και γιατί ο ελληνισμός συναρμόστηκε και υπηρέτησε το Λόγο του Ιησού ΧΡΙΣΤΟΥ, ώστε σήμερα η πεμπτουσία του να είναι ενσωματωμένη αξεδιάλυτα στο λόγο και την πράξη των αγίων της φιλοκαλίας.
Αν...
Αν ο κρυμμένος μαργαρίτης της φιλοκαλίας βγει στο φως. Αν παραμερίσουμε τις στάχτες για να λάμψει η πυρωστιά. Αν θελήσουμε να ρίξουμε φρύγανα στην πυρωστιά για να φανεί η φλόγα. Αν πολλοί εργάτες της φιλοκαλίας εργασθούν στον κόσμο. Άνθρωποι που θα ενώνονται βιωματικά με τον Ιησού ΧΡΙΣΤΟ, που θα θέλουν να γεννηθεί μέσα τους η απεριόριστη Αγάπη και ακόμα που θα θεωρούν με ήρεμη και εντατική προσοχή το πάντα μέσα τους κι έξω τους. Τότε ποιος θα μπορεί να μιλάει για την ελληνική παρακμή; Ποιος θα μπορεί να μιλάει για το σάπισμα του κόσμου και του ανθρώπου;
17 comments:
Ο Αριστοτέλης έγινε γνωστός στην Ευρώπη από Άραβες μεταφραστές και σχολιαστές.
Οι πρώτοι Χριστιανοί ήταν
στην πλειοψηφία τους Εβραίοι.
Ἐξαιρετικό.
Τὸ ἄρθρο τοῦ Ζεπάτου γιὰ τὴν Τουρκία, τὸ ἐδημοσίευσα στὸ δικό μου ἱστολόγιο. Μπορεῖς εἴτε νὰ παραπέμψεις ἐκεῖ εἴτε καὶ νὰ τὸ ἀντιγράψῃς ὁλόκληρο, διὰ πᾶσαν χρῆσιν.
Ἔρρωσο.
Ὁ Ζεπάτος ἐπεσήμανε ἕνα κεντρικὸ καὶ ἀποκαλυπτικὸ σημεῖο τῆς ὅλης προβληματικῆς.
Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα. Περὶ Βυζαντίου.
Συνιστῶ τὸ κορυφαῖο ἔργο τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ, «1204: Ἡ διαμόρφωση του νεώτερου Ἑλληνισμοῦ» (Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις, 2006). Περὶ Ἀράβων, τοὺς ὁποίους ἀνέφερε ὁ προηγούμενος σχολιαστής, ὁ Καραμπελιᾶς ἐπισημαίνει ὅτι, πρῶτον, καὶ οἱ Ἄραβες ἀπὸ τὸ Βυζάντιο πῆραν ὅσα πῆραν (καὶ ἔφθασαν στὴν Δύσι ὅπως ἔφθασαν, καὶ κατανοήθηκαν ὅπως κατανοήθηκαν - ἄλλη ἱστορία), ἄρα καὶ ἐπ᾿ αὐτοῦ ἀξίζουν στὸ Βυζάντι τὰ ἀνάλογα εὔσημα, καί, δεύτερον, ἡ πλειονότης τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ἔργων (τὸ 75%, σημειώνει) ἔφθασε στὴν Δύσι ἀπ᾿ εὐθείας μέσῳ ἑλληνικῶν χειρογράφων ἀπὸ τὸ Βυζάντιο. Γράφει ὁ Γ. Καραμπελιᾶς:
«Στον ισλαμικό κόσμο, η ελληνική παράδοση θα παίξει αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση του αραβικού πολιτισμού της εποχής της ακμής. Τα κείμενα της ελληνικής γραμματείας θα διοχετευθούν από το Βυζάντιο, που κυριαρχούσε στην Μέση Ανατολή μέχρι τον 7° αιώνα, είτε μέσω της συριακής γλώσσας είτε απ' ευθείας από τα ελληνικά. «Χωρίς το Βυζάντιο» λέει ο Gelzer (Byz. Kulturgeschichte 17), «οι Άραβες θα έμεναν σχεδόν βάρβαροι, όπως ήταν στην εποχή του Μωάμεθ. Βρήκαν όμως στην Αντιόχεια, την Αλεξάνδρεια και την Έδεσσα τα ελληνικά βιβλία» (Β.Ν. Τατάκης, «Η Βυζαντινή Φιλοσοφία», Σχολή Μωραΐτη, Αθήνα 1977, σελ. 103), πολλά από τα οποία θσ μεταφράσουν στα αραβικά, μετά τον 8° και τον 9° αιώνα. Ο Αββασίδης χαλίφης Αλ Μαμούν (813-833), ο οποίος δημιούργησε στη Βαγδάτη έναν «Οίκο της Σοφίας», που περιλάμβανε πιθανώς μια ανώτατη σχολή, ένα αστεροσκοπείο, μια βιβλιοθήκη και ένα κέντρο μεταφράσεων, έπαιξε βασικό ρόλο σε αυτό το διαφωτιστικό έργο. Στον «Οίκο της Σοφίας» εγκατεστάθη ο Αραβας εγκυκλοπαιδιστής Αλ-Κιντί, ο επιλεγόμενος και «φαϊλασούφ-αλ-αράμπ», συγγραφέας και μεταφραστής τουλάχιστον 265 επιστημονικών συγγραμμάτων, τα οποία εμπνεύστηκε, αν όχι μετέφρασε, από ελληνικά έργα. Και από τους Άραβες και τους Εβραίους λογίους του αραβικού κόσμου, κατ' εξοχήν της Ισπανίας, θα περάσουν και πάλι αρκετά κείμενα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων στη Δύση κατά τον 10° αιώνα.
Βέβαια, το μεταφραστικό έργο των Αράβων δεν περιλαμβάνει ολόκληρη την ελληνική γραμματεία, αλλά επικεντρώνεται στις θετικές επιστήμες και τη φιλοσοφία, ιδιαίτερα στον νεοπλατωνισμό και τη Λογική του Αριστοτέλη. Η ποίηση, το θέατρο, η ρητορική, η ιστορία, κ.λπ. θα διασωθούν μόνο στο Βυζάντιο. «Τουλάχιστον το 75% των γνωστών σήμερα Αρχαίων Ελλήνων κλασικών μάς έγιναν γνωστοί μέσω βυζαντινών χειρογράφων» (Mich. H. Harris, «History of Libraries in the Western World», Scarecrow 1995, σελ. 77):
«Τα έργα της αρχαίας Ελλάδας, η παράδοση των αρχαίων Ελλήνων, διασώθηκαν και έφτασαν ως τη νεώτερη Ευρώπη, την Ευρώπη της Αναγέννησης, βασικά μέσω του Βυζαντίου. Αυτό οφείλεται κατά πολύ στη γλωσσική συνέχεια, αλλά και στην αδιάλειπτη δράση των αντιγραφέων, βιβλιοθηκάριων, φιλολόγων και συγγραφέων του Βυζαντίου. Χωρίς αυτούς δεν θα μας είχαν απομείνει παρά ίχνη ελάχιστα μιας απέραντης κληρονομιάς. Χάρη σ' αυτούς μας έμειναν πολλά. Δεν ξεχνώ πως υπήρξαν κι άλλοι ενδιάμεσοι, κυρίως οι μωαμεθανοί λόγιοι που μετέφρασαν Αριστοτέλη, Γαληνό, ή Πτολεμαίο, κι έκαναν έτσι να φτάσουν ως τη Δύση κάποια σημαντικά κείμενα, που μόνο απ' τις μεταφράσεις τους είναι γνωστά. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για τους Σύρους, τους Ιρανούς, όπως και για τους Αρμένιους και τους Γεωργιανούς λογίους. Αλλά ο ρόλος όλων αυτών δεν συγκρίνεται κατά κανένα τρόπο με το ρόλο των Ελλήνων του Βυζαντίου.» (Jacques Bompaire, «Βυζάντιο και Ευρώπη», Συμπόσιο, Παρίσι, Maison de l' Europe, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, σελ. 27)»
Τὸ συμπέρασμα εἶναι ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Παιδεία ποτὲ δὲν ἔπαψε στὸ Βυζάντιο ὄχι μόνον νὰ καλλιεργεῖται ἀλλὰ καὶ νὰ διαδίδεται σὲ Δύση καὶ Ἀνατολή.
Εκτός από ιστορική άγνοια, χρειάζεται να έχει κάποιος πολύ μεγάλο θράσος και κυρίως να έχει υποστεί εβραίο-χριστιανική πλύση εγκεφάλου, ώστε να αποδεχθεί την προπαγάνδα ανθρώπων όπως ο Άρης Ζεπάτος στο Περιοδικό "Τότε...", τ. 45, Νοεμ.-Δεκ. 1993) όπου συγκεκριμένα ισχυρίζεται πως :« Όπου ο ελληνισμός διαδόθηκε και επηρέασε σοβαρά τα πνεύματα, ο Χριστιανισμός ακολούθως επικράτησε. Τα σύνορα εξαπλώσεως του Χριστιανισμού συμπίπτουν ακριβώς με τα σύνορα εξαπλώσεως του ελληνισμού. Δεν υπήρξε περίπτωση λαού που δέχθηκε σοβαρή επίδραση του ελληνισμού και να μη δέχθηκε τον Ιησού ΧΡΙΣΤΟ στην συνέχεια. Όπως δεν υπήρξε περίπτωση λαού ανατολικού πολιτισμού που να δέχθηκε μαζικά τον Ιησού ΧΡΙΣΤΟ»
Ο επαίσχυντος αυτός ισχυρισμός προσπαθεί να επικαλύψει το γεγονός ότι ο χριστιανισμός επικράτησε στα όρια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και σε μια περίοδο που ο ελληνικός πολιτισμός δεν αφορούσε παρά μονάχα μια ισχνή μειοψηφία μεταξύ των ρωμαίων αξιωματούχων.
Την εποχή που άρχισε να κηρύσσετε ο χριστιανισμός στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι υπήκοοι της Ρώμης βιώνανε την ρωμαϊκή βαρβαρότητα και κάθε άλλο παρά απολαμβάνανε τις αρετές του Κλασικού Ελληνικού Πολιτισμού. Αντί της επιστημονικής και φιλοσοφικής αναζήτησης η ωμή βία της ρωμαϊκής εξουσίας, αντί των συμποσίων τα όργια, αντί του θεάτρου και της ευγενικής άμιλλας στην ποίηση και στους χώρους άθλησης οι μονομαχίες στις αρένες.
Επομένως αυτού του είδους οι αναλύσεις, όπως του κ. Ζεπάτου και των ομοϊδεατών του, θα ήτανε σωστές αν αλλάζαμε τις λέξεις «σύνορα εξαπλώσεως του ελληνισμού» με τις λέξεις σύνορα ρωμαϊκής επικράτειας.
Αυτό που νίκησε λοιπόν ο χριστιανισμός, είναι ένας παραφθαρμένος«ελληνικός πολιτισμός» (αρχής γενομένης από την ελληνιστική περίοδο (μακεδόνες….) και στην συνέχεια με την ρωμαιοκρατία…).
Άλλωστε είναι οι ρωμαίοι που για πολιτικούς λόγους (βλέπε Μ. Κωνσταντίνος) συμμαχήσανε με τους χριστιανούς προκειμένου να εξασφαλίσουνε χρήμα και άνδρες, για την κατάληψη της εξουσίας. Με αντάλλαγμα τα προνομία υπέρ των χριστιανών. Και βέβαια το δούνε και λαβείν με την εξουσία, συνεχίστηκε και με τους κατοπινούς αυτοκράτορες (βλέπε Ιουστινιανός Θεοδόσιος κλπ). Η ιστορία της άλληλαδιαπλοκής συνεχίστηκε με την Οθωμανική εξουσία και καλά κρατεί ως τις μέρες μας, από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους.
Προφανώς στον χριστιανισμό οι πάσης φύσις εξουσιαστές βρήκανε έναν εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο αποβλάκωσης και προβατο-ποίησης των ανθρώπων.
Ναι είναι αλήθεια πως ο χριστιανισμός με τον κλασικό ελληνικό πολιτισμό είναι ανειρήνευτοι εχθροί!!!!
Το μόνο που καταφέρνουνε όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο είναι να γελοιοποιούνται προσκαλώντας την θυμηδία όσων γνωρίζουνε την ιστορία η οποία βέβαια δεν τελείωσε όπως ισχυρίζονται μερικοί αλλά συνεχίζεται μέχρι να πει την τελευταία κουβέντα της στο ζήτημα της διαμάχης μεταξύ Κλασικού Ελληνικού Πολιτισμού (βλέπε ορθολογισμός) και της βαρβαρότητας (βλέπε ανορθολογισμός, θρησκοληψία, μεταφυσική, φλιτζάνια, μέντιουμ και αλλά συναφή….) Και αυτή η κουβέντα θα επιγράφετε με την καταδίκη του ανορθολογισμού, διαφορετικά η καταστροφή του πλανήτη και η εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους,είναι μαθηματικά αποδεδειγμένη.
Αγαπητέ Διονύση,
Δεν μπορω να πω ότι έχω ΤΗΝ κλασσική ελληνική παιδεία, αλλά λύσε μου μια απορία: Βγάζοντας έξω τις γελοιότητες όπως φλυτζάνια, μαντείες κλπ, η θρησκοληψία, δεν ήταν γνώρισμα των αρχαίων μας προγόνων?
Καλίμαχε, ΠΟΛΛΑ ευχαριστώ. Θα σε επισκεφθώ. Για τους Τούρκους, συμφωνώ ότι οι ιμπεριαλιστές Αμερικάνοι, αναζητούν "ατρόμητους" συμμάχους τους οποίους και φοβούνται. Η δειλία μας φταίει για όλα
Θα περίμενα κάποιο ποιο ουσιαστικό ερώτημα από έναν χρήστη του διαδικτύου. (υποτίθεται πως οι χρήστες έχουνε κάποιο επίπεδο… και κυρίως την δυνατότητα να ενημερώνονται από παρά πολλές πηγές και με πολύ μεγάλη ευκολία)
Ωστόσο μιας και ρωτάς, θα σου πω πως, τώρα πια, ακόμη και τα παιδιά του δημοτικού, (το λέω αυτό γιατί όταν εμείς ήμασταν παιδία όλα τα σκιάζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά του «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών») γνωρίζουνε πως η θρησκοληψία, δεν ήταν γνώρισμα των αρχαίων μας προγόνων!!
Αν οι Έλληνες εκείνη την περίοδο ήτανε τέτοιοι, σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσανε να αναπτύξουνε τον ορθολογισμό, τις τέχνες τις επιστήμες, το θέατρο την φιλοσοφία και έτσι να γιατρέψουνε τον κόσμο…Αυτός αλώστε είναι και ο λόγος για τον οποίο οι πάντες τρέφουνε τόσο μεγάλο σεβασμό σε εκείνους τους Έλληνες? Ή μήπως και για αυτό αμφιβάλεις?
Όχι πως δεν υπήρχανε και τότε φλιτζάναδες και κοροΐδα… αλλά δεν μπορούσανε να διαδραματίσουνε σημαντικό ρόλο, βλέπεις σε όλη εκείνη την περίοδο κυριαρχούσανε οι σοφιστές, οποιαδήποτε εγκυκλοπαίδεια (ελληνική η ξένη) αν ανοίξουμε αυτό διαπιστώνουμε.
Αν λοιπόν οι πρόγονοι σου ήτανε θρησκόληπτοι, θα είχανε την κατάντια του σημερινού νεοέλληνα, που τρέχει πίσω από τους άλλους λαούς, αυτούς που σε γενικές γραμμές, εκτιμούνε περισσότερο από μας τον κλασικό Ελληνικό πολιτισμό.
Σωστή η διαπίστωση «Η δειλία μας φταίει για όλα» αλλά αυτό για σκεφτείτε το λίγο καλύτερα!! Άραγε μπορεί να φταίει για την κατάντια του νεοέλληνα και η χριστιανική του διαπαιδαγώγηση?
Γιατί από όσο γνωρίζω το Ισλάμ δεν διαπαιδαγωγεί τους τούρκους να είναι «λαπάδες» με ανοησίες όπως «αν σε χτυπήσουνε από την μια να γυρνάς και από την άλλη» αγαπά τον εχθρό σου περισσότερο κι από τον εαυτό σου» και αλλά παρόμοια. Κάτι ξέρανε αυτοί που επί τετρακόσια χρόνια αφήσανε απείραχτα τα προνομία της χριστιανικής εκκλησίας.
Διονύση "Μια από τις μεγαλύτερες ανακρίβειες για την αρχαιότητα είναι αυτή της ορθολογικής αρχαίας κοινωνίας. Στην αρχαιοελληνική θρησκεία τα θαύματα των αρχαίων «θεών» έδιναν κι έπαιρναν (πρβλ. θαυματουργικές κινήσεις αγαλμάτων, θαυματουργικές τιμωρίες, θεραπείες λ.χ. του Ασκληπιού). Οι Νεοπυθαγόρειοι, για να μάθουν τη θέληση θεών και δαιμόνων, έκαναν νεκρομαντείες, υπνοτισμούς κ.ά. (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ', σ. 511), αντίθετα από ό,τι παραπλανητικά οι Νεοπαγανιστές σήμερα κηρύττουν, για να φαίνεται ίσως πιο «επιστημονικό» κι «ορθολογικό» το σύστημά τους. Και παριστάνοντας τους «ορθολογιστές», ειρωνεύονται τους Χριστιανούς που απέδιδαν γεγονότα στην οργή του Θεού, ξεχνώντας πως ένα από τα ινδάλματά τους, ο Πορφύριος, τον τρίτο μ.Χ. αιώνα γράφει για μια επιδημία λοιμού: «κανένας θεός δεν ήλθε να βοηθήσει την πόλη από τότε που λατρεύεται ο Ιησούς» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ', σ. 587). Αυτό ονομάζουν οι Νεοπαγανιστές «ορθολογισμό» και «μη διατάραξη της Φυσικής Τάξης» ή κάνουν τα στραβά μάτια; Επειδή λατρεύεται ο Ιησούς, ο Πορφύριος πιστεύει ότι δεν θεραπεύεται η επιδημία; Είναι αυτό αρχαίος ορθολογισμός;"
@Anonymous
Μη βγάζεις από τη μύγα ξύγκι φίλε. Μη ξεχνάς ότι κι ο Χριστός πήρε το φραγγέλιο στα χέρια του όταν χρειάστηκε να "αμυνθεί". Το ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ ο ΑΓΩΝ ισχύει και είναι ευλογημένο όταν χρειαστεί.
Περσο-Ρωσσικών Ρίζων Αποπείρων Μακεδονίας
330 πχ Ο Μεγας Αλέξανδρος περίφραξεν τους πρότους Ρώσσους, τους
Μαγώγ του Περσικού Γώγ, με την Κάσπιαν πύλυν της Καυκάσιας Δερβεντίας.
Οι Σκύθοι, Τούρκοι, και Ρώσσοι είναι ακριτές, βάρβαβρα αποσπάσματα των
Πέρσων, ατμομπανιαρισταί ελαφοβοσκοί, και συνολικός αποτελούν το αιώνιον
πλήγμα όχι μόνον του Ελλινισμού αλλά και του πολιτισμού.
866 Ο Πατριάρχης Φώτιος εναρξεί σχίσμα κατα Πάπα Ρώμης Νικάλαον εξ
αιτίας Βουλγαρικών επιπολαιοτήτων υπερ της Ρώμης. Τουτο σπιούνευσαν οι
ανατολήται Πλατωνικοί Χρυστωμισταί μαύροι εκκλησιαστικοί οι οποιοί
νίκησαν τους Αριστοτελιανούς Καπαδωκιαστάς λευκούς μετα πτώση ικονοκλασμού.
1235 Οι Βούλγαροι αυτοκερύχθησαν Τρίτη Ρώμη εις Τούρνοβον,
θέλοντας να πάρουν Ελλάς και Κωνσταντινούπολιν. Τουτο
μετα υιοθετούν το 1589 οι Ρώσσοι. Προκηρούν τον προτόπορον
κουμουνισμόν της πρότυπης οβσύηνας δια την σλαυοποίησην του κόσμου.
Η αστική νοοτροπία είναι η ρίζα του ελλινικού πολιτισμού. Τιουτοτρόποως
διεκδικώντες του συγγενοκεντρικού χοριάτικου φυσιολατρισμού είναι
σλαβόσποροι οποίοι πρέπει να υπαστούν διωγμό δια την σωτηρία του ελλινισμού.
1342 Οι κουμουνισταί Ζηλοταί ανέλαβαν εξουσίαν εν Θεσσαλονίκην
σφάζωντας την αριστοκρατείαν επι διάταγμαν του Ρωσσικού πράκτοραν
Γρηγωριού Παλαμάν. Ο Παλαμάς έφερε Σλαύους και Τούρκους να
υποστήριξουν τον Καντακουζινόν να διαρρήξη τον αυτοκράτοραν το 1345.
Ετσι οι Τούρκοι απέκτησαν γνώσην Ελληνικής αμύνης. Εσπειραν την
ανατολήτηκην δαιμονίαν του ησυχασμού μετατρέπτοντας τους μοναχούς εις
πράκτορες κουμουνισμού. Ο ησθχαζμός είναι παραίσθηση ταχυπνοήας. Τα
σοσιαλιστικά μέτρα που επίβαλαν εις την κυβέρνιση κατέστρεψαν από μεσα
το Βυζάντιο. Το 1584 Ανατολόφρονοι σφάζουν Πατριάρχη Λούκαρη και
διώκουν Καλβινιστάς Μελανκθόν Βιτεμβούργης οποίοι ήθελαν να μας σώσουν
από τούρκους.
1824 Η Ρωσσια αντιτίθεται είς την δημιουργίαν μοναδικου Ελληνικού
κράτους και δ'υπομνήματος της του Υπουργού Εξωτερικών Νεσσελρόδη
(Γερμανός, οποίος ενικήσεν την θέσην του εναντίον τον Καποδίστριαν),
προτείνει εις τας λοιπάς δυνάμεις την ίδρυσιν τριων κεχωρισμένον
Ελληνικών κρατιδίων, υποτελών ταυτόχρονα εις Τουρκίαν και
Ρωσσίαν, κατα παράδειγμαν Μολδοβλαχίας.
1843 Επι εντολήν του Νεσσελρόδη αποστέλλεται ο πανσλαυιστής
Αρχιμανδρίτης Ουσπένσκης δια να εξεγείρη το Αραβοκατοχημένων Χριστιανικόν
ποίμνιον κατα των Ελληνόφωνων, δηλ Πατρ Ιεροσολύμων και Αντιοχείας και
τελικώς επιτυγχάνει το 1847 την απόσπασιν της Αντιοχείας οποιοι
τωρα διεκδικούν αφελληνοποίησιν διασποράς. Στρέφων πρως ταις
Περσοζορωαστριανών των ρίζων, οι Ρωσσοι ασπάζων τους μονοφυσιταίς ως
παρεξηγημένα θύματα των Ελλήνων, και μηχανεύουν ταχα Αραμαήστα ευαγγέλια
να διαψεύσουν τα Ελληνιστά. Τουτες προσπαθείες επιτυγχάναν αιώνα
αργότερα με το Μιχαήλ Αφλάκη, οποιος ίδρυσεν το κομμαν Βάαθ του
Σαδδάμη και Ασσάδη.
1870 Οι Πανσλαυισταί κατήνεγκον νέον δεινόν πλήγμα κατά του
Οικοθμενικού Πατριαρχείου διά της εκδόσεως Τουρκικού φιρμανίου
δια την ίδρυσιν Αυτοκεφάλων Βουλγαρικών φυλετικών παρασυναγωγών,
ταχα Εξαρχία, κατα διαταγμαν του Ρωσσου πρέσβεως Ιγνάτιευ,
κατάγωγος οποιου τωρα διεκδικεί Καναδική προθυπουργεία. Τωρα
διασρέφουν το συνοδικό ανάθεμα κατα φυλετισμό εναντίον δισποράν.
Διαθεσαν πεντομύρια ρουβλίων το 1872 προς εκσλαυισμόν Αγίου Ορως και
εκδίωξιν Ελλήνων Μοναχών οσων ουδέν ασπάζων τον δαιμονικών περσογεννής
ησυχασμόν.
1878 Η Ρωσσια αναγκάζει την Τουρκίαν να υπογράψη Συνθήκην Αγίου
Στεφάνου (προκύπτρων σημερινών Σλαβο Σκοπιανών) δι ης δημιουργείται
Μεγάλη Βουλγαρία (συμπεριλάμβων Θεσσαλονίκην) έργον εξ ολοκλήρου του
Ιγνάτιευ οστις κατα την υπογραφήν ανεφώνησεν ¨και τώρα εάν οι Ελληνες
το επιθυμούν δύνανται να μεταβούν εις Κωνσταντινούπολιν κολυμβώντες¨.
1923 Ο Πλαστίρας έσφαξεν τους Μακεδονονίκας και επέτρεψεν τους
ανατολίτας Βαφιάδην και Ζαχαριάδην ενάρξουν ενφύλιον πόλεμον. Ο
Μελέτιος Μεταξάκης θέλει να μεταφέρη το Πατριαρχίον εις Μόσχαν κατα
πρόσκλυσην Λένινως και οργανόνουν Σύνδεσμον ταχα πανορθοδόξεως
νεολέας. Το 1937 ο Στάλινας εκτοπίζει 285 χιλ ελληνορώσσους εις
Αρχάγγελον και Σιβηρίαν και τους σφάζει. Οι μαύροι τράγοι αναγκάζουν
ακόμι Μεταξά και χούνταν να ασπασθούν σοσιαλιστικάν μέτραν.
dimitris: «Αυτό που νίκησε λοιπόν ο χριστιανισμός, είναι ένας παραφθαρμένος«ελληνικός πολιτισμός» (αρχής γενομένης από την ελληνιστική περίοδο (μακεδόνες….) και στην συνέχεια με την ρωμαιοκρατία…)»
Ἡ θεωρία τῆς «παρακμῆς» εἶναι ἡ εὔκολη, παλαιὰ (ψευδο)ἐρμηνεία, ποὺ δὲν ἐρμηνεύει τίποτε. (Ἐδῶ βεβαίως ἔχουμε καταντήσει οἱ νεοπαγανιστὲς νὰ χαρακτηρίζουν «παρακμὴ» τόν... Μέγα Ἀλέξανδρο! (Ἂν δὲν εἴχαμε τὸ Σκοπιανό, θὰ τὸν εἴχαν ἀποκηρύξει ἀπὸ Ἕλληνα εὐθέως, χωρὶς νὰ ντρέπονται, ὅπως ἔκαναν μέχρι τὸ 1850 περίπου ὁ Κοραῆς καὶ οἱ τότε δυτικιστὲς (δικαιολογημένοι οἱ τότε λόγῳ ἄγνοιας καὶ συνθηκῶν τῆς ἐποχῆς, ἀλλὰ γιὰ τοὺς σημερινοὺς δὲν ὑπάρχει ἄλλο ἐλαφρυντικὸ πλὴν τῆς βλακείας).) Γιὰ τὴν ἱστορικὴ ἐπιστήμη, βεβαίως, δὲν ὑπάρχει παρακμὴ καὶ ἀκμὴ μὲ ἀπόλυτα ἀξιολογικὰ κριτήρια, οὔτε ἔχει κἂν νόημα κάτι τέτοιο. (Ἂς διαβάσει π.χ. κανεὶς τὸ κλασσικὸ δοκίμιο τοῦ Θ. Ζιάκα, «Γιατὶ οἱ Ἕλληνες ἔγιναν χριστιανοί;») Μόνον πορεία παρακμῆς μιᾶς συγκεκριμένης ἐποχῆς, κοινωνικῆς ὀργανώσεως, πολιτιστικῶν συνθηκῶν καὶ συγχρόνως πορεία ἀκμῆς καινούργιων, ἔχει νόημα γιὰ τὴν ἐπιστήμη τῆς Ἱστορίας. Αὐτὸ ναί. Ἐὰν λοιπὸν μιλοῦμε γιὰ παρακμή, γεγονὸς εἶναι ὅτι ἡ ἀρχαία πόλη-κράτος καὶ ἡ συνδεδεμένη μὲ αὐτὴν θρησκεία ἔφθασε στὰ ὅριά της καὶ παρήκμασε, ἤδη ἀπὸ τὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο θὰ ἔλεγα. Καί, ἐπειδὴ ὁ Ἑλληνισμὸς ἦταν πάντοτε ζωντανὸς, ἤκμασαν σιγά-σιγά νέες μορφές πολιτικῆς ὁργανώσεως, θρησκείας, πολιτισμοῦ, μὲ τὶς ὁποῖες ὁ Ἑλληνισμὸς μεγαλούργησε καὶ πάλι. Ποιός παρήκμασε λοιπόν; Οἱ ἀρχαῖες θρησκεῖες, τὸ Δωδεκάθεο, ἡ πόλις-κράτος. (Καλῶς ἢ κακῶς. Τὸ ἐρώτημα δὲν ἔχει νόημα. Οἱ ἐποχὲς ἀλλάζουν. Τὸ ἄν προσαρμόζεσαι καὶ μεγαλουργῇς σὲ κάθε ἐποχὴ εἶναι τὸ ἐρώτημα ποὺ ἔχει νόημα.) Ὄχι ὁ Ἑλληνισμός. Οἱ Ἕλληνες ἤκμασαν πάλι, παράγοντας νέον πολιτισμό. Τὸ ὅτι δημιούργησαν τὸν χριστιανικὸ πολιτισμὸ οἱ Ἕλληνες, ἀντὶ νὰ μείνουν κολλημένοι καὶ νὰ σβήσουν μὲ τὴν ἀρχαιότητα, ὥστε νὰ τοὺς γνωρίζουμε μόνον ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα κειμήλια σὰν τοὺς Σουμέριους, εἶναι ἀκριβῶς ἡ δόξα τῶν Ἑλλήνων καὶ ἡ ἀπόδειξις τῆς συνέχειας καὶ τῆς ζωντάνιας τους. Ὅπως τὸ συνόψισε ὁ μέγας, ὁ ἀξεπέραστος ἑλληνολάτρης καὶ ἀρχαιολάτρης (πάνω ἀπ᾿ ὅλα Ἕλλην) Περικλῆς Γιαννόπουλος:
«Ἐὰν ἡ ὑφ᾿ ἠμῶν κατάκτησις καὶ ὑποδούλωσις ἡ Πνευματικὴ καὶ ἡ ἀπορρόφησις τέλος τῆς Κοσμοκρατείρας Ρώμης καὶ ἡ Δημιουργία μιᾶς Θρησκείας καὶ ἐπιβολή, ἔως τὴν ὥραν αὐτήν παμβασιλευούσης, δύναται νὰ θεωρηθῇ κατάπτωσις, τότε... Ἀλληλούια.
[...]Τὸ Ἑλληνικὸν ΤΟΛΜΗΜΑ τῆς δημιουργίας Θρησκείας ἥτις νὰ περιλάβῃ ὅλους τοὺς Λαοὺς καὶ πάντας ἀνθρώπους ὡς ἀδελφούς, νὰ δημιουργήσῃ Κράτος Θρησκευτικόν, τὸ ὁποῖον ὑπὸ τὸ φόρεμα τῆς Θρησκείας νὰ διαδώσῃ παντοῦ τὸ Ἑλληνικὸν ΦΩΣ, εἶναι ἡ εὐγενεστέρα Πραγματικὴ Ἐνσάρκωσις τοῦ τολμηροτέρου ΙΔΑΝΙΚΟΥ, χιλιάκις ἀνωτέρα τοῦ ἐγωϊστικοτάτου Παρθενῶνος. Ἡ Κινήσασα ἐξ Ἀθηνῶν Ἑλληνικὴ Ἰδέα, πολεμήσασα ἐν Ἀλεξανδρείᾳ καὶ Ρώμῃ καὶ νικήσασα, Παρθενώνεται εἰς τὴν ΣΟΦΙΑΝ τοῦ Βοσπόρου, ἀπίστευτος πραγμάτωσις Πλατωνικοῦ καὶ Παρθενωνείου ΟΝΕΙΡΟΥ. Πᾶς Ἕλλην ἔχει τὸ δικαίωμα ἀγρίας ὑπερηφανείας πρὸ τῶν σημερινῶν Λαῶν καὶ τῶν Παληανθρωπισμῶν τῶν Βασιλιάδων των μὲ τὰ ἐμετικῶς Μπακαλικὰ καὶ ἀναιδῶς λωποδυτικὰ Ἰδανικά των.
[...] Ἡ μεγαλυτέρα ἀξία τοῦ Χριστιανισμοῦ δι᾿ Ἐμᾶς εἶναι, ὅτι μᾶς ἀποδεικνύει τὸν Εἰδωλολατρισμὸν καὶ τὴν Γνησιότητά μας, ὑπὸ ὅλα τὰ φορέματα.
[...] Καὶ δὲν ὑπάρχει ἱστορικὴ στιγμὴ καταλληλοτέρα , πρὸς φανέρωσιν τῆς δυνάμεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος, ἀπ᾿ αὐτὴν ἀκριβῶς ποὺ φαίνεται, διὰ πρώτην φοράν, βαθειὰ καὶ πραγματικὰ ὅτι ἡττᾶται.»
Διαβάστε ξανὰ τώρα τὴν φράσι τοῦ Δημήτρη ποὺ παρέθεσα στὴν ἀρχή, τὴν κεντρικὴ ἰδέα ἀπὸ τὸ σχόλιό του. Καὶ δεῖτε πῶς ἀποδεικνύει τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ὁ ἴδιος θέλει νὰ δείξει! Μιλᾷ γιὰ τὴν παρακμὴ ἀκριβῶς στὴν ὁποία ὁ παγανισμὸς εἶχε φθάσει· τὴν παρακμὴ ἀκριβῶς τὴν ὁποία ξεπέρασαν οἱ Ἕλληνες διὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ!
Ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια, πράγματι, εἶναι ὅτι ὁ παρακμάσας παγανισμὸς παρέδωσε τὸν Ἕλληνα δοῦλο τῆς Ρώμης, καταπτοημένο γραικῦλο, καὶ ὁ Χριστιανισμὸς τὸν ἐπῆρε καὶ τὸν ἔκανε καὶ πάλι πολεμιστή, φιλόσοφο, βασιλέα καὶ κοσμοκράτορα! Καί, ὦ τῆς διαστροφῆς, τὴν κοσμοκρατορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ κάποιοι τὴν ὀνομάζουν... «παρακμή»! Ρέ παιδιά, ἂν μὴ τὶ ἄλλο, εἶναι χαζὸ νὰ αὐτομαστιγωνόμαστε γιὰ τὸ τὶ δικό μας θὰ πετάξουμε, γιὰ τὸ τὶ ἀπὸ τὴν δόξα τῶν προγόνων μας θὰ νιώθουμε... ἐνοχή! Εἶναι ἐθνικῶς μαζοχισμός, καὶ εἶναι καὶ ἀνιστόρητο αὐτὰ ποὺ ἔνωσαν οἱ αἰῶνες τῆς Ἱστορίας καὶ οἱ γενιὲς τῶν προγόνων, νὰ προσπαθοῦμε ἐμεῖς, ὡς ἄλλοι Προκρούστηδες, νὰ διασπάσουμε καὶ νὰ ἀκρωτηριάσουμε! Ὅλα δικά μας, τῶν Ἑλλήνων, εἶναι! Κι αὐτὰ κι ἐκεῖνα. Αὐτὰ κληρονομήσαμε, μὲ αὐτὰ δοξαστήκαμε καὶ αὐτὰ μᾶς ἔπλασαν. Καὶ δὲν ἀπεμπολοῦμε τίποτε - χαζοὶ εἴμαστε;
dionisis προς Skinious: «Θα περίμενα κάποιο ποιο ουσιαστικό ερώτημα από έναν χρήστη του διαδικτύου. [...] ακόμη και τα παιδιά του δημοτικού γνωρίζουνε πως η θρησκοληψία, δεν ήταν γνώρισμα των αρχαίων μας προγόνων [...] βλέπεις σε όλη εκείνη την περίοδο κυριαρχούσανε οι σοφιστές»
Ὅταν ἡ ἀμάθεια («ὅλοι γνωρίζουν» - ποιοί «ὅλοι»; «Δαυλός», Ρασσιᾶς κ.λπ. ...«ἐπιστήμονες» (ἐδῶ γελᾶνε); ) καλύπτεται μὲ τὴν ἀγένεια, προκύπτουν σχόλια ὅπως τὸ ἀνωτέρῳ. Τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ ἱστορικὴ ἔρευνα ἔχει πρὸ δεκαετιῶν καταρρίψει τὶς ἀφελεῖς παρανοήσεις τοῦ πρώιμου Δυτικοῦ διαφωτισμοῦ γιὰ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. Ἂς ἀνοίξει τουλάχιστον κανεὶς τὸ κλασσικὸ ἔργο τοῦ Dodds, «οἱ Ἕλληνες καὶ τὸ παράλογο», ἢ τὰ ἔργα τοῦ δικοῦ μας Λεκατσᾶ, τοῦ Φρέηζερ, τοῦ Λεβύ-Στρώς, τοῦ Βιντάλ-Νακέ («Μαῦρος κυνηγός»), ἢ τὰ πρόσφατα ἔργα τῆς Ἀναστασίας Βακαλούδη, ἢ ἔστω ἂς διαβάσει ἁπλῶς τὰ Εἰδύλλια τοῦ Θεοκρίτου (π.χ. «Φαρμακεύτριαι» κ.ἄ.· τὰ Εἰδύλλια τοῦ Θεοκρίτου εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα ἐπιτεύγματα τῆς παγκοσμίου λογοτεχνίας), νὰ εὐχαριστηθῇ μαγεῖες καὶ ματζούνια! Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη παρανόησι ἀπὸ τὸ ὅτι οἱ Ἕλληνες ἦταν ὀρθολογιστὲς (μὲ τὴν ἔννοια τοῦ δυτικοῦ ἐργαλειακοῦ ρασιοναλισμοῦ, ἐννοῶ - ποὺ αὐτὸ δὲν εἶναι πραγματικὰ ὀρθὸς λόγος), ἄθεοι κ.λπ. Στὴν πραγματικότητα μιλοῦμε γιὰ λαὸ εὐσεβέστατο καὶ θρῆσκο - «δεισιδαιμονέστατους [=εὐσεβέστατους] πάντων» ἀπεκάλεσε εὔστοχα ὁ Παῦλος τοὺς Ἀθηναίους. Ἀλλὰ τί λέω; Ἂς ἀνοίξει κανεὶς τὸν Ὅμηρο, νὰ δῇ πῶς οἱ θεοὶ καὶ οἱ ἥρωες μάχονται στὸ πλευρὸ τῶν πολεμιστῶν, ὅπως ἀκριβῶς οἱ προστάτες ἅγιοι καὶ ἄγγελοι τῆς Ὀρθόδοξης παράδοσης - πόσο θαυμάσια τὰ ἔχει ἀφομοιώσει ὅλα ἡ λαϊκὴ ἑλληνικὴ παράδοσι! Καὶ αὐτὰ ποὺ ἔχει ἀφομοιώσει ἡ ἑλληνικὴ παράδοσι, αὐτὰ ποὺ ἐκφράζουν τὴν διαχρονικὴ ἑλληνικὴ ἑλληνικότητα, αὐτὰ ποὺ δείχνουν ἀκριβῶς τὴν συνέχεια, τὴν διαχρονικὴ εὐσέβεια καὶ αἴσθησι τοῦ ἱεροῦ τῶν Ἑλλήνων, αὐτὰ ἀκριβῶς ἐπικαλοῦνται ἀνοήτως κάποιοι, ξένοι μὲ τὴν Ἑλληνικὴ παράδοσι, γιὰ νὰ μιλήσουν γιά... ἀσυνέχεια! Ἡ παρανόησι ξεκινᾷ ἀπὸ τὴν ἀφελὴ καὶ ξεπερασμὲνη δυτικὴ ἀντίληψι τοῦ 18ου-19ου αἰ. ὅτι δὲν μπορεῖ ἡ κοινωνία τῶν Ἀθηναίων νὰ εἶναι θρῆσκα καὶ -συγχρόνως- δημοκρατικὴ καὶ ὑψηλοτάτου πολιτισμοῦ, ὅτι δὲν μπορεῖ ἡ λαϊκὴ πίστι καὶ σοφία νὰ συνυπάρχει μὲ τὴν ὑψηλὴ φιλοσοφία καὶ ἐπιστήμη, καὶ ὅτι εἴτε τὸ ἕνα εἴτε τὸ ἄλλο εἶναι ἀπορριπτέο καὶ περιφρονητέο - χαρακτηριστικὴ ἀντίληψις τοῦ διχαστικοῦ, μονοκόμματου, βαρβάρου, φραγκικοῦ πνεύματος. Ὄχι. Οἱ Ἕλληνες, καὶ στοὺς ἀρχαίους καὶ στοὺς μέσους καὶ νεωτέρους χρόνους, δὲν ἦταν μεγάλοι ἐπειδὴ δὲν εἶχαν ὅλα τὰ παραπάνω, οὔτε παρὰ ὅλα τὰ παραπάνω, ἀλλὰ μὲ ὅλα τὰ παραπάνω. Ἄ ναί, οἱ σοφιστὲς στὴν ἀρχαιότητα, σχεδὸν ὅλοι οἱ φιλόσοφοι δηλαδή, καταδικάζονταν σὲ θάνατο ἢ ἐξορίζονταν, ὄχι ἁπλῶς ἀπὸ κάποιοὐς ἰερεῖς ἀλλὰ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν δῆμο τῶν Ἀθηναίων (κι ἂς μὴν ἦταν κἂν πραγματικὰ ἄθεοι, πλὴν δυὸ-τριῶν). Ὅταν φθάνουμε δὲ στοὺς πρώτους μεταχριστιανικοὺς αἰῶνες, ὄχι μόνον ἡ λαϊκὴ θρησκεία, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ ἀνώτερη φιλοσοφία εἶναι ἀποκρυφιστική, συνδεδεμένη μὲ τὴν μαγεία - ἂς ἀνοίξει κανεὶς Ἰάμβλιχο καὶ λοιποὺς Νεοπλατωνικούς, γιὰ τελετὲς ἐπικλήσεως καὶ ἐνσαρκώσεως δαιμόνων, ἐμψυχώσεως ἀγαλμάτων κ.ἄ. Ἢ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ πρώιμος χριστιανισμὸς ἔδωσε μάχη κατὰ τῆς παγανιστικῆς μαγείας.
Ἀλλὰ ὁ παρωπιδισμὸς καθίσταται φανερὸς ἐξ ἀρχῆς. Ὅταν κάποιος τολμᾷ νὰ ἰσχυρίζεται εἶναι εἶναι ἄνθρωπος ἀπροκατάληπτος, τοῦ πνεύματος καὶ τῆς ἐπιστήμης, ἀλλὰ ξεκινᾷ συζήτησι περιφρονώντας καὶ χλευάζοντας τὴν πνευματική, φιλοσοφική, θρησκευτική, πολιτιστικὴ παράδοσι χιλιετιῶν ἑνὸς ὁλόκληρου λαοῦ (μᾶλλον, τόσων λαῶν, καὶ δὴ τῶν Ἑλλήνων), καταλαβαίνεις ὅτι πρόκειται εἴτε γιὰ παρωπιδικὸ φανατικὸ εἴτε γιὰ ἐντελῶς ἀμόρφωτο καὶ δὲν συζητᾶς. Νὰ ἔλεγε κάποιος «ὁ πολιτισμὸς τῶν Ζουλοὺ εἶναι γιὰ φτύσιμο», θὰ τὸν λέγαμε ρατσιστὴ - σιγὰ ρὲ φίλε, καὶ τί ξέρεις ἐσὺ; ἡ σοφία ἑνὸς λαοῦ γιὰ φτύσιμο; Ἐγὼ λέω ὅτι εἶμαι πολὺ μικρὸς γιὰ νὰ περιφρονῶ τὴν λαϊκὴ σοφία γενεῶν καὶ γενεῶν ἑνὸς λαοῦ, ὁποιουδήποτε. Ὅταν λοιπὸν τώρα ὑβρίζει κάποιος πολιτισμὸ αἰώνων -καὶ ποίων; ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Εὐρωπαίων-, αὐτὸ θὰ ἄξιζε νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ σάπιες ντομάτες καὶ κλούβια αὐγά. Δὲν πάει νὰ λέγεσαι Ντώκινς ἢ ὅπως ἀλλιῶς· ὅταν ξεκινᾶς μὲ δογματικὴ ἄρνησι καὶ προκατάληψι κατὰ ἑνὸς ὁλοκλήρου πνευματικοῦ συστήματος καὶ πολιτιστικῆς παραδόσεως, ἐξ ἀρχῆς αὐτοκαταργεῖσαι ὡς ἐπιστήμων.
Σκίνιους πρὸς Ἀνώνυμο:
«Μη βγάζεις από τη μύγα ξύγκι φίλε. Μη ξεχνάς ότι κι ο Χριστός πήρε το φραγγέλιο στα χέρια του όταν χρειάστηκε να "αμυνθεί". Το ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ ο ΑΓΩΝ ισχύει και είναι ευλογημένο όταν χρειαστεί.»
Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐγείρονται τρόπαια / χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐχθροὶ καταπίπτουσιν. / Χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀσάλευτος πύργος / χαῖρε, τῆς βασιλείας τὸ ἀπόρθητον τεῖχος.
Καὶ ἀπὸ τὸ Ἐν Τούτῳ Νίκα καὶ τὸ Νίκας τοῖς βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων, ἀπὸ τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγὸ τῆς Βασιλεύουσας (ποιός τυφλὸς δὲν βλέπει τὴν Πρόμαχο Ἀθηνᾶ τῶν Ἑλλήνων; ), στὸ Πάλι μὲ χρόνια, μὲ καιροὺς, πάλι δικά Σου θά ᾿ναι, καὶ στὸ Μάχου ὑπέρ Πίστεως καὶ Πατρίδος, στὸ Κούγκι καὶ στὸ Ἀρκάδι, ἀπὸ τὸν Παπαφλέσσα μέχρι τὸν Χρυσόστομο Σμύρνης καὶ τὸν Γερμανὸ Καραβαγγέλη καὶ τὸν Ἁη Δημήτρη καὶ τὸν Ἁη Γεώργιο...
Θὰ ἔπρεπε πάντως νὰ ἀποφασίσουν κάποτε οἱ χριστιανόφοβοι «προοδευτικοί». Μιὰ κατηγοροῦν τὴν Όρθοδοξία ὡς ἐθνικιστική, μισαλλόδοξη, πολεμοχαρὴ, μιὰ ὡς... πασιφιστικὴ καὶ ἀπόλεμη! Ὅ,τι βολεύει, καὶ τρικυμία ἐν κρανίῳ. Τὸ ἀλλοπρόσαλλον τῶν αἰτιάσεων, βεβαίως, καταδεικνύει καὶ τὸ ἀβάσιμον αὐτῶν. («Γύρνα καὶ τὸ ἄλλο μάγουλο», πάντως, εἶπε καὶ ὁ Σωκράτης, χωρὶς νὰ εἶναι... δειλός.)
Από την κλασική περίοδο στον μεσαίωνα και από εκεί στο σήμερα και ύστερα πάλι πίσω, ο Όμηρος, οι Ρώσοι πράκτορες, το Δωδεκάθεο, ο Δαυλός, ο Παύλος…. όλα μαζί κι ανάκατα, ένας αχταρμάς βυζαντινολογίζουσας πολυλογίας, για να μας πείτε πως δεν είναι οι Έλληνες της κλασικής περιόδου, που θεμελιώσανε τον ορθολογισμό, τις επιστήμες, την φιλοσοφία κλπ.
Ακόμη και αυτοί που δεν γνωρίζουνε καν ιστορία, αντιλαμβάνονται ακριβώς το αντίθετο όταν διαπιστώνουνε πως σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, για αυτές τις παραπάνω έννοιες (και για δεκάδες χιλιάδες άλλες ακόμη….) χρησιμοποιούνε Ελληνικές λέξεις.
Και βεβαίως θέλετε να μας πείσετε πως η πρόοδος της ανθρωπότητας, δεν έγινε με συγκρούσεις αγώνες θυσίες και κόστος μέγα, με καθυστερημένους θρησκόληπτους
Όσο και να θέλετε να εξωραΐζεται την εικόνα της θρησκευτικής σας ιδεοληψίας, δεν μπορείτε να απαλλαγείτε από τα αίσχη που αυτή σέρνει πίσω της, από τα βάθη της ιστορίας ως τις μέρες μας.
Γιατί εμείς αντιλαμβανόμαστε πως, πάντα με φανατισμό και μισαλλοδοξία, συμπεριφέρεται ο πάσης φύσις και δόγματος δαιμονόπληκτος και φλιτζανάς, είτε ανήκει στο χριστεπώνυμο πλήθος, είτε στους πολυθεϊστές, τους ισλαμιστές και βαλε…..
Μήπως κάνουμε λάθος ? μήπως τότε οι ακόλουθοι της χριστιανικής δασκαλίας ήτανε άγιοι και τώρα χαλάσανε? Μήπως τότε άλλα ήτανε τα κείμενα και το αξιακό υλικό, της αγίας σας γραφής? (και για να μην ξεχνάμε πως τα ίδια ισχύουνε για το κοράνι?) όσο για τους δώδεκαθειστές (όπως λανθασμένα τους αποκαλείται, μιας και ήτανε πανθεϊστές….)πολύ λίγα σωθήκανε από την μανία των ευσεβών χριστιανών…..
Προφανώς δεν άλλαξε (και ούτε πρόκειται να αλλάξει) τίποτα, ως εκ τούτου, οι ηθική της δασκαλίας σας (όπως κάθε συνταγή) είχε, έχει και θα έχει, πάντα το ίδιο αποτέλεσμα. ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΑΣ, ΚΑΤΑΝΟΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΣΑΣ ΚΑΙ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΣΑΣ.
ΚΟΣΜΟΝ ΤΟΝΔΕ ΤΟΝ ΑΥΤΟΝ ΑΠΑΝΤΩΝ, ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΘΕΩΝ ΟΥΤΕ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΠΟΙΗΣΕ, ΑΛΛ’ ΗΝ ΑΕΙ ΕΣΤΙΝ ΚΑΙ ΕΣΤΑΙ ΠΥΡ ΑΕΙΖΩΟΝ, ΑΠΤΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟΣΒΕΝΝΥΜΕΝΟΝ ΜΕΤΡΑ. Δηλαδή: τον κόσμο που είναι για όλα και για όλους κανείς θεός δεν τον έκανε, αλλά πάντα ήτανε, είναι και θα είναι φωτιά (ενέργεια) που ανάβει με μέτρα (νόμους) και σβήνει με μέτρα (νόμους).
Αυτά μας λέει ο Ηράκλειτος!!! Αυτός δηλαδή που θεμελίωσε τον ορθολογισμό για να γιατροπορευόμαστε από την αφέλεια των θρησκόληπτων.
Και από την άλλη μεριά ως σήμερα ψέλνουνε στις εβραίο-χριστιανικές εκκλησίες:
Μακαρισμός: «οι καλάμω του Σταύρου, εκ του βυθού της αγνωσίας τους λαούς αναγόντες Απόστολοι, την των Ελλήνων πλάνην απομειώσατε από της γης, απλανείς σωτήρες γενόμενοι των πιστών, αληθώς όθεν μακαρίζεσθε».
Τροπάριο: «Ναούς ειδώλων(=ελληνικούς) καθείλετε αθλούντες, και εαυτούς της Τριάδος θείους ναούς εδομήσασθε, αθλοφόροι κυρίου αγγέλων συνόμιλοι».
Δηλαδή: Γκρεμίστε τους ναούς των ελλήνων!!! και εξαφανίστε την πλάνη των ελλήνων από την γη!!!
Ευχαριστώ δεν θα πάρω!!!!
skinious, ποιά γνώμη έχεις για κάποιους συμπολίτες μας Έλληνες, που κάθε χρόνο την περίοδο του θερινού ηλιοστασίου πηγαίνουν στους πρόποδες του Ολύμπου(Λιτόχωρο) και τελούν διάφορες γιορτές-δρώμενα με την ονομασία "Προμήθεια"? Είναι επικίνδυνοι? Είναι απλά γραφικοί? Είναι νεοπαγανιστές που θέλουν να επαναφέρουν το Δωδεκάθεο? Ποιά γνώμη έχεις? Πάντως εμάς τους υπολοίπους οι κύριοι αυτοί μας αποκαλούν ιουδαιοχριστιανούς!!
Μιχάλη, Χίλια συγνώμη, ειλικρινά δεν είχα δει το σχόλιό σου.
Η γνώμη μου είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί επι το λαϊκότερον, ζουν στον κόσμο τους, αν το δούμε όμως από την πλευρά της ψυχοπαθολογίας, τότε θα διαπιστώσουμε ότι υπάρχει πρόβλημα. Η ερώτησή σου καλό θα ήταν να απευθυνθεί σε ψυχίατρο.
Οσο για μένα, μάλλον γραφικούς τους βλέπω παρά επικίνδυνους.
Αλλά όλα αυτά είναι σχετικά! Γραφικούς κι επικίνδυνους βλέπουν και εμάς τους ορθόδοξους οι "ψευτοαριστεροί" του Σύριζα και της Νέας Τάξης.
Δε βαριέσαι.. Μίσος δεν χρειάζεται, δεν οδηγεί πουθενά. Τους αγαπάμε κι αυτούς, τους ακούμε και αν τους φωτίσει ο Θεός, τους φώτισε! Αυτή είναι η γνώμη μου.
Και κάτι άλλο: αυτοί οι άνθρωποι μας κατηγορούν για ανορθολογισμό!!! Εγω κάνω μια πολύ απλή ΛΟΓΙΚΗ σκέψη: ΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, ο Θεος της Ορθοδοξίας εννοώ, τότε εγώ δεν χάνω τίποτα... ΑΝ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ, τότε αυτοί χάνουν τα πάντα!
ΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, ο Θεος της Ορθοδοξίας εννοώ, τότε εγώ δεν χάνω τίποτα... ΑΝ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ, τότε αυτοί χάνουν τα πάντα!
Κι αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν θα ήτανε πατίνι…
Ιερόσυλε τολμάς να διερμηνεύεις την θέληση του θεού σου!! Που ξέρεις εσύ τι θα κάνει με μας? μπορεί τελικά να μας γουστάρει περισσότερο από σας και να είμαστε εμείς οι κερδισμένοι.
Αγαπητέ Διονύση,
μέσα στη πλάνη σου, εκτιμώ το κοφτερό σου χιούμορ. Μίλησα ορθολογικά για να καταλάβουν και οι ορθολογιστές την άποψή μου. Σε μμία περίπτωση δεν σκέφτομαι έτσι. Οσο γι την κρυφή σου ελπίδα να την ... γλυτωσεις, φοβούμαι ότι θα καταλήξεις εις τα πλέον σκοτεινά μέρη των ..Ταρτάρων!
Ανάρτηση Σχολίου