Μια θλιβερή ιστορία προπαγάνδας...

Μου έκανε φοβερή εντύπωση και ήθελα να σας το μεταφέρω. Μιλούσα σήμερα στη δουλειά μου με μία εξαιρετική κοπέλλα Ρωσσικής καταγωγής που ζεί εδω. Συζητούσαμε για την Ορθοδοξία. Μοιραία ηρθε κι η κουβέντα στα χρόνια του Στάλιν. Μου είπε λοιπόν την εξής καταπληκτική ιστοριούλα, που είναι εντελώς χαρακτηριστική της διεστραμμένης φύσης του "υπαρκτού" σοσιαλισμού.

Τα παιδιά έπρεπε να "κατηχηθούν" και να πειστούν ότι Θεός δεν υπάρχει. Ταυτόχρονα, έπρεπε ο Στάλιν να θεοποιηθεί. Τι σκέφτηκαν λοιπόν τα φωτεινά μυαλά του "υπαρκτού"; Μάζευαν τα παιδάκια στο σχολείο, έσβηναν τα φώτα και τα διέταζαν να ζητήσουν καραμέλλες από το Θεό. Ζητούσαν τα παιδάκια, αλλά τίποτα φυσικά. ΜΕΤΑ ΤΑ ΕΒΑΖΑΝ ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΚΑΡΑΜΕΛΛΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ "Θεό" Στάλιν. Ως δια μαγείας ο Στάλιν άκουγε την επιθυμία τους και εκατοντάδες καραμέλλες, πετιόντουσαν μέσα στην αίθουσα από κάποια όργανα κρυμμένα έξω από τα παράθυρα! Το σύνθημα ηταν "ο Στάλιν δίνει, ο Θεός όχι" και το μήνυμα φυσικά ότι ο Στάλιν ήταν παντοδύναμος και ο Θεός ανύπαρκτος...

Οτι πιο διαστροφικό έχω ακούσει τελευταία...